"Try Arm" Underwear "Fair Trade Fashion"

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า : )

2011-03-09T22:30:00.001-08:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

The TRY ARM brand originated in the protest camp occupied by Triumph International Thailand Labor Union workers engaged in a months-long struggle against their unlawful dismissal by their employer. After more than 20 years of laboring under exploitative garment factory conditions while serving as a beacon for social movements throughout Thailand, TITLU workers have responded to their employer’s final act of union busting by applying their longstanding commitment to democracy and economic justice to the production process itself.

Combining extensive manufacturing experience with an unwavering social conscience, Triumph’s former union employees have now begun to produce TRY ARM undergarments and swimwear according to principles of sweat-free labor and workers’ self-management. We hope that you enjoy these high quality products in which each TRY ARM cooperative member has an equal, vital stake.

สวมสบายกาย ใส่สบายใจ ราคาสบายกระเป๋า กับเรา Try Arm

Try Arm ถูกสร้างสรรค์ขึ้นในระหว่างที่พวกเราอดีตคนงานที่ทำงานให้กับ ไทรอัมพ์ฯ มากว่า 20 ปี และสมาชิกสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ฯ ชุมนุมประท้วงอันอย่างยาวนาน 8 เดือนเมื่อปี 52 จากการถูกเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 1,959 คน และพวกเราเข้าใจว่ามีเจตนาทำลายสหภาพแรงงานของเราด้วย

ดังนั้นทาง หนึ่งสินค้า Try Arm จึงเปรียบเสมือน ใบแถลงการณ์บอกเราเรื่องราวที่พวกเราถูกกระทำ และด้วยราคาที่ถูกกว่าแต่คุณภาพเท่าแบรนเดิมที่เราเคยทำมาทำให้เห็นถึงการกด ขี่ขูดรีดแรงงานและความไม่เป็นธรรมแก่ผู้บริโภค อีกทางหนึ่ง Try Arm ยังเป็นสื่อกลางในการสนับสนุนการต่อสู้ของพวกเรา

ปัจจุบันแม้เราจะ ยุติการชุมนุมอันอย่างยาวาน 8 เดือนไปแล้ว แต่การต่อสู้ของพวกเราก็ยังไม่ได้หยุด เนื่องจากปัญหาขอเรายังไม่ได้รับการแก้ไข ดังนั้นเรายังดำเนินการผลิต Try Arm เพื่อสรรค์สร้างความเป็นธรรมกับพวกเราและขยายความเป็นธรรมต่อสังคมต่อไป ด้วยการดำเนินการผลิตแบบสหกรณ์และยึดหลักประชาธิปไตยในองค์กร ทำให้คนงานทุกคนเป็นเจ้าของ เป็นสินค้าที่ปลอดคราบเลือดและน้ำตา (Sweat - Free Products) นอกจากนี้สิ่งที่สำคัญคือ Try Arm ได้คำนึงถึงผู้บริโภค ทั้งการมีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตของ Try Arm รวมถึงราคาและคุณภาพสินค้าที่เป็นธรรมระหว่างกัน เพื่อทำให้การค้าที่เป็นธรรมเป็นแฟชั่นในสังคมไทย (Fair Trade Fashion)

ขอขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งกับการต่อสู้ของพวกเรา

ไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่มันคือการต่อสู้
Try Arm

Examples of our products. and Click to see more.
ตัวอย่างสินค้าของเรา และคลิ๊กที่นี่ เพื่อดูมากกว่านี้

For English.

Swiss OECD contact point fails to resolve labour dispute over Triumph’s mass dismissals in Asia

2011-03-09T22:29:00.001-08:00

Swiss OECD contact point fails to resolve labour dispute over Triumph’s mass dismissals in Asia

Tuesday, 08 February 2011 12:46

The Swiss National Contact Point (NCP) for the OECD Guidelines for Multinational Enterprises unexpectedly terminated their efforts to mediate between the Triumph lingerie producer and Thai and Philippines Triumph factory unions yesterday. This decision raises serious questions about the willingness of Triumph International and the Swiss NCP for an unbiased mediation in the said labour dispute.

Without prior consultation with unions, the Swiss lingerie company Triumph International sacked 3600 workers in Thailand and the Philippines in 2009, in breach of the OECD Guidelines for Multinational Enterprises. The unions filed a complaint against Triumph under the OECD Guidelines’ complaint mechanism. However, the Swiss NCP for the OECD Guidelines has unexpectedly terminated efforts to mediate between the company and Thai and Philippine complainants.

Although Triumph initially appeared to be open to the NCP process, the company subsequently refused to enter any mediation meetings in which the issue at the core of the complaint would be discussed. The Swiss NCP bowed to the company’s demands and allowed the company’s refusal to negotiate to kill the process without resolution or even a single meeting.

The abrupt end to the procedure raises serious questions about the willingness of the Swiss NCP to perform its role as an unbiased mediator. According to one of the complainants, Melona Daclan from Defend Job Philippines, “the NCP performed the bare minimum of forwarding the letters between Triumph and the unions, but never made any constructive proposal to facilitate a mediation meeting or to investigate independently the case”.
In its final statement, the NCP does not make any determination as to whether the OECD Guidelines have been breached by Triumph, nor does it make recommendations to enhance implementation of the Guidelines as it is instructed to do. “The complaint procedure becomes useless if the NCP does not even attempt to determine whether a breach of the Guidelines has occurred”, said Tessel Pauli from the Clean Clothes Campaign. “The NCP’s statement does absolutely nothing to resolve the dispute between the unions and the company and sends a signal to companies that they will not be held accountable for their actions.”

“The Swiss NCP’s minimalist handling of this case and the weak final statement highlight the urgent need for minimum NCP performance standards to prevent such shortcomings from being repeated in the future” said Joseph Wilde-Ramsing from the international corporate accountability network OECD Watch. “The update of the OECD Guidelines that is currently taking place provides an excellent opportunity for governments to strengthen the guidance to NCPs and improve NCP functioning. Governments must act now to seize this opportunity and make the necessary changes”.

The NCP refused to hold meetings in Thailand or the Philippines and was also not willing to provide funding to help bring the victims to Switzerland or for translation of key documents. This made the involvement of the local complainants and the victims of the abuses more difficult and hindered their ability to access the mechanism. Heiner Köhnen from TIE Internationales Bildungswerk e.V Germany that acted as consultant for the unions added: “It is very unsatisfactory to see that the Swiss NCP was not willing to give the unions a real chance for mediation and let Triumph International dictate the agenda.”

Source : http://cleanclothes.org/media-inquiries/press-releases/swiss-oecd-contact-point-fails-to-resolve-labour-dispute-over-triumphs-mass-dismissals-in-asia

Clean Clothes Campaign criticises Swiss NCP's handling of Triumph case

2011-03-09T22:28:00.000-08:00

Clean Clothes Campaign criticises Swiss NCP's handling of Triumph case
(08/02/2011)

In December 2009 a coalition of labour unions, NGOs and labour support groups filed a complaint against Swiss undergarment manufacturer Triumph International for carrying out massive layoffs without consulting unions in Thailand and the Philippines. Despite the willingness of the complainants to engage in mediation, the Swiss NCP has unexpectedly terminated efforts to mediate between the company and Thai and Philippine complainants. The Clean Clothes Campaign and complainants criticise the way how the Swiss NCP has handled the complaint.

In August 2009, nearly 2,000 workers were suddenly retrenched at Triumph's Thai factory, cutting the factory's workforce in half. In the Philippines, 1,663 workers lost their jobs when the company closed two factories. In all three factories, the majority of the workers who were laid off were union members, including union leaders. The complaint filed by a coalition of NGOs and unions alleges that factory management repeatedly demonstrated anti-union behaviour and that the massive layoffs were managements retaliation in a long conflict with the unions. By not consulting the unions about the layoffs and failing to negotiate a social plan for the workers, the complainants contend Triumph has breached the OECD Guidelines.

Triumph initially appeared to be open to the NCP process, but later refused to enter any mediation meetings in which the issue at the core of the complaint would be discussed. As the case was deadlocked, the Swiss NCP decided to closed the case. In its final statement, the NCP does not make any determination as to whether the OECD Guidelines have been breached by Triumph, nor does it make recommendations to enhance implementation of the Guidelines. Moreover, the NCP refused to hold meetings in Thailand or the Philippines and was also not willing to provide funding to help bring the victims to Switzerland or for translation of key documents. This made the involvement of the local complainants and the victims of the abuses more difficult and hindered their ability to access the mechanism.

The complainants and the Clean Clothes campaign criticise the Swiss NCP for allowing the company’s refusal to negotiate to kill the process without resolution or even a single meeting and raise serious question the willingness of the Swiss NCP to perform its role as an unbiased mediator. According to one of the complainants, Melona Daclan from Defend Job Philippines, “the NCP performed the bare minimum of forwarding the letters between Triumph and the unions, but never made any constructive proposal to facilitate a mediation meeting or to investigate independently the case”.

In light of the pending Update of the OECD Guidelines Joseph Wilde-Ramsing from OECD Watch comments: “The Swiss NCP’s minimalist handling of this case and the weak final statement highlight the urgent need for minimum NCP performance standards to prevent such shortcomings from being repeated in the future. The update of the OECD Guidelines that is currently taking place provides an excellent opportunity for governments to strengthen the guidance to NCPs and improve NCP functioning. Governments must act now to seize this opportunity and make the necessary changes”.

For more information about the case also see the OECD Watch case database. (This link http://oecdwatch.org/cases/Case_171)

Source : http://oecdwatch.org/news-en/swiss-ncp-fails-to-resolve-labour-dispute-over-triumph2019s-mass-dismissals-in-asia/

News & Movements of Triumph International (Thailand) Labour Unionhttp://triumph-union.blogspot.com/2011/02/clean-clothes-campaign-criticises-swiss.html

What the media didn't tell you : Struggle not over

2011-03-09T22:26:00.001-08:00

Bangkok Post >News > Local News
What the media didn't tell you
There were more than a few stories this year that were not told

Published: 30/12/2010 at 12:00 AM
Newspaper section: News
Source : Bangkok Post http://www.bangkokpost.com/news/local/213692/what-the-media-didn-t-tell-you

While media outlets everywhere are compiling their "best of" features made up of the most newsworthy events of the past 12 months, let us not forget the many stories that did not receive the attention they might have deserved.

Inspired by Sonoma State University's Project Censored, which collects "news that didn't make the news" - stories that were under-reported, ignored or censored by the US media each year - Bangkok Post has picked five local news items that it believes were not covered adequately in Thailand in 2010.

1. Struggle not over

The long struggle by garment workers laid off by Body Fashion Thailand, the production arm of swimwear giant Triumph International, is far from over.

The firm made redundant almost 2,000 workers at its factory in Samut Prakan's Bang Phli district in August 2009, citing a "global restructuring programme to deal with the difficult economic conditions".

The workers claimed they were dismissed unfairly and took the case to court. They also staged a rally in front of the Labour Ministry to call on the government to look into the matter.

Body Fashion Thailand (BFT) later agreed to give the workers 400 sewing machines to help them make an independent living. The donation was made through the Paitoon Kaewthong Foundation to avoid red tape.

Mr Paitoon is a former labour minister and Democrat MP for Phichit.

But the workers discovered that the foundation only distributed 250 of the machines. They said it kept the other 150, worth about 1.5 million baht, for itself.

About 30 workers petitioned Labour Minister Chalermchai Sri-on in October to look into the matter.

"How could [the foundation] do this to us?" asked BFT worker Jitra Kotchadej. "We are the unemployed, struggling to make ends meet. The foundation must donate the [remaining] sewing machines to us."

The workers have now set up a makeshift factory at a shophouse in Bangkok to produce their own lingerie line under the "Try Arm" brand.

Mr Paitoon has denied the foundation intended to keep some of the sewing machines.

He said only 250 former BFT staff had registered with the foundation to receive the machines, so he had given some of the surplus to women's groups in Sukhothai, Lamphun and Ayutthaya.

The foundation also had to spend over 100,000 baht to repair some of the used machines, he said.

The Democrat MP insisted his foundation would hand over machines to any former worker who asked for one.

2. Lantern 'fire balls'

While people were captivated by the beauty of 8,400 floating lanterns released into the night sky from Pin Klao Bridge on Dec 5, staff at historical locations around the old Bangkok quarter were keeping a close watch for possible fires.

The lanterns were part of the government-hosted celebrations marking His Majesty the King's 83rd birthday.

A report from officials at the National Museum claimed that several "fire balls" fell on to the museum after the massive lantern release.

The museum, less than a kilometre from the bridge, houses many invaluable national treasures. There were also reports of the flaming paper lanterns dropping on other important sites, such as the Temple of the Emerald Buddha, the National Theatre and Thammasat University.

The museum management wrote to the Fine Arts Department alerting them to the risk posed by floating lanterns.

They also asked the department to forward their concerns to the government.

"It was only due to good luck that the historical premises were not set ablaze by the lanterns," a member of the museum staff told the Bangkok Post.

"The old city is not suitable for this [type of] activity and the authorities should consider banning it."

3. Villagers' protest

A group of villagers in Prachuap Khiri Khan gathered on a 10-rai site early this month to harvest rice both for sustenance and as a symbolic protest against industry.

It was the third harvest since the Bang Saphan villagers converted the plot into a paddy field to supply rice to members of the Mae Ramphueng conservation group.

The land belongs to villagers who left it idle after they switched from growing rice to other work.

The conservation group has been opposing the planned construction of a 500 million baht smelting plant by the Sahaviriya Group since 2005. They say the steelworks would harm the marine ecology and a giant peat swamp which serves as a food bank for local residents.

With the struggle looking set for the long haul, the villagers came up with the rice-growing project to support their protest.

"We can't fight if we are hungry," said Witoon Buaroy, the villagers' leader.

"We have fish from the sea, freshwater animals and vegetables from the peat swamp, and rice from our own field.

"This will help us to pursue our struggle [against the steelworks]."

The paddy field is also intended as a symbolic activity to show people how fertile the area is and why it is threatened by the steel plant.

Approval for the plant is pending the results of an environmental impact assessment.

4. Unsung reds

The red shirt protests from March to May have inevitably been listed as the top news story for 2010 by every Thai media outlet, and Time magazine included the uprising in its top 10 world news stories of the year.

But most of the news coverage has focused on the key figures heading the United Front for Democracy against Dictatorship and the government's handling of the situation. The fate of lesser-known red shirts in the aftermath of the May 19 dispersal has been under-reported.

Stories about red shirts detained or killed during the riots can usually only be found on alternative media such as the Prachatai online newspaper or the pro-red shirt Voice TV network.

One of the incidents largely ignored by the mainstream media was the arrest of sandal seller Amornwan Charoenkit, 42, during a red shirt rally in Ayutthaya on Oct 3.

She was charged with violating the emergency decree by selling products with provocative messages.

Ms Amornwan's sandals are screen-printed with images of Prime Minister Abhisit Vejjajiva and Deputy Prime Minister Suthep Thaugsuban, with the message "People died at Ratchaprasong".

The vendor was granted bail but her case prompted the Centre for the Resolution of the Emergency Situation to issue its 141st announcement on Nov19 banning the sale of provocative and anti-monarchist merchandise.

The ban lasted only a week after a public outcry forced its hurried revocation.

Another underplayed story was that of Winai Pinsilapachai.

Mr Winai was detained at Mukdahan prison after being charged with an arson attack on Mukdahan provincial hall on May 19.

On Nov 25, he swallowed fabric softener in front of his wife.

He was rushed to hospital, where doctors said he was suffering from severe depression and remained a suicide threat. Mr Winai's wife used the doctors' statement and 500,000 baht in assets to seek bail for her husband.

The court approved the bail on Nov 29.

Anond Nampha, a volunteer lawyer helping detained red shirt supporters in the Northeast, said there were 19 detainees at Mukdahan prison.

He said many of them were severely stressed as they could not afford a lawyer or believed the charges against them were groundless.

5. Eviction fight

The Thong Lor slum community has been fighting against eviction despite its occupation of the area for 50 years.

Watthana district office said the 325-square-wah site on Soi Sukhumvit55 had to be vacated to make way for a drainage canal, but residents believe Big Money is behind the eviction order.

Last year, a condominium developer lodged a complaint with the district office saying the slum represented visual pollution and posed a threat to the safety of condominium residents.

Jit-orn Rattana-amornvet, 49, has lived in the slum all her life.

"We have been living here for 50 years and City Hall never had a problem with us until the condo operator lodged a complaint," she said.

Most of the community's population of about 220 are motorcycle taxi drivers, street vendors or scavengers.

When the government announced its community land deed policy this year, Thong Lor slum applied.

The government's screening panel, led by PM's Office Minister Satit Wongnongtoey, agreed to include the slum in the pilot scheme.

The community land deed scheme is aimed at solving disputes between villagers living on state land and the agencies which hold the title. A title deed will be granted to a community rather than an individual so the land cannot be sold to an outsider.

However, in October, Thong Lor police summoned slum dwellers to answer charges of encroaching on public land and violation of the Land Act filed by the Bangkok Metropolitan Administration.

The move prompted the residents to hold a rally in front of Government House on Dec 13, calling on the government to look into the problem.

"Our community is about to get a community land deed from the government," Ms Jit-orn said. "It was shocking to be summoned for questioning on land encroachment charges."

She said this clearly showed the government had failed to force officials working on the ground to follow its policies

Charities WE CARE : 14 Years of Caring

2011-03-09T22:25:00.000-08:00

this article is taken from Bangkok Post Newspaper section : Outlook > Feature > Charities WE CARE : 14 Years of Caring (Source :http://www.bangkokpost.com/feature/charities/212334/14-years-of-caring )

WE CARE : 14 Years of Caring

The festive season is a time for celebrating humanity and generosity. Here are some ideas for sharing your Christmas and New Year joy with those who have little to celebrate in life

Published: 21/12/2010 at 12:00 AM
Newspaper section: Outlook

How can we help people who try to help the less fortunate though their efforts are hampered by a lack of resources? That very question gave birth to this 'We Care' page in the 'Outlook' section when Thailand was hit by the economic meltdown in 1996.

The idea behind the page was simple; there are many readers out there who want to help, but they do not know to whom and where to give. Our role was then quite simple, serving as a bridge between the two parties.

By reporting what is being done to help the disadvantaged, readers can decide for themselves if they want to help, and how. Our first story was about a dedicated teacher in Chiang Rai who wanted to save young ethnic girls from the flesh trade. The feedback was overwhelming. Help went where it was needed. It is why we keep doing 'We Care' stories 14 years on.

There have been many ups and downs in our country in the past decade. Sometimes it looked like our society was near breaking point. If anything, it is the undaunted spirit of the dedicated people featured in 'We Care' - and the abundant generosity in society represented by support from Bangkok Post readers - which has made life tolerable for many of the downtrodden. It is this belief in humanity that has prevented our society from breaking down.

For every one of us at Outlook, 'We Care' also has a special meaning. Knowing that we are part of the effort to make a concrete, immediate difference in people's lives has made our career in journalism indeed worthwhile.

As 2010 is drawing to a close, the festive seasons offer us once again a chance to share our joy with those who have little in life, to put a smile on needy children's faces, to make someone's life a little better, a little happier, in our own small way.

If you are looking for where and whom to help, here is list of worthy causes. Our big thanks on their behalf.

Merry Christmas and Happy New Year!

WOMEN

- Human trafficking: Once a victim herself, Chananchida Janthasaeng is now helping other human trafficking victims fight for legal justice as a counseller at the Foundation for Women.

Donations: Savings account name: "Foundation for Women"; Bank account No. 038-2-18085-2; Bank name and branch: Kasikorn Bank, Sathon Branch.

Call 02-435-1246.

- Unwed mothers: Based in Chiang Mai, the Wildflower Home Foundation is a shelter for women who suffer the traumas of unplanned pregnancies, domestic violence and sexual abuse. The aim is to help them rebuild a new life.

Donations: Bangkok Bank, Borsang branch, account name "Ban Dok Mai Pa" (Wildflower Home Foundation), savings account No. 532-0-25140-7.

Call 05-3386-568 or 08-9632-8847, email info@wildflowerhome.net or visithttp://www.wildflowerhome.net/.

- Try arm: This undergarment and swimwear line is produced by a group of unionists who were laid off by Triumph International Thailand. The cooperative factory operates under the principle of sweat-free labour and workers' self-management. For more information, visit http://www.tryarm.blogspot.com/ or email Tryarm.underwear@gmail.com.

**Read more in section of CHILDREN, THE DISABLED, VOLUNTEERS, EDUCATION, ENVIRONMENT, CULTURE, RIGHTS, HEALTH, ANIMALS and RECYCLING at this link http://www.bangkokpost.com/feature/charities/212334/14-years-of-caring

CORRECTED REPEAT/THAILAND: A Year Later, Laid-off Women Still Pursuing Own Venture

2011-03-09T22:23:00.000-08:00

CORRECTED REPEAT/THAILAND: A Year Later, Laid-off Women Still Pursuing Own Venture
By Lynette Lee Corporal
(Source : http://ipsnews.net/wap/news.asp?idnews=51828 )

SAMUT PRAKARN, Thailand, Jun 15 (IPS) - They were about 1,000 when they began, but that number quickly dwindled to some 400. Now the women working at Try Arm are down to 30, yet those running the cooperative that makes women’s undergarments are determined to succeed.

They probably have little other options. Rungnapa Boonmala, a 49-year-old who is the breadwinner in her family, remarks, "I’m trying to live as normal a life as possible. I used to live comfortably, but now I have to work harder."

She says finding another job will put her at a disadvantage since her salary would then start from the minimum wage. She also does not work in a factory without a labour union, but finding one may be hard in this South-east Asian country that has less than four percent of its workforce unionised.

Around this time last year, Rungnapa and the other women at Try Arm were part of the 4,200-strong workforce of the German-Swiss lingerie company Triumph International’s plant at Samut Prakarn, some 29 kilometres south of Bangkok.

But by Jun. 29, 2009, they were among the almost 2,000 laid off by the firm due, the company said in a statement at the time, "to the global recession and a drop in global demand." According to Triumph, the retrenchment was also in line "with the company’s global restructuring programme."

Try Arm is actually a play on Triumph, and sounds similar to the way the company’s name is said in Thai. Its logo is a clenched fist. Although the small venture makes products similar to Triumph’s, its workers make only 250 baht (7.68 U.S. dollars) a day, significantly lower than the average of 350 baht (10.75 dollars) they used to earn at the big lingerie firm.

For sure, export oriented industries are often the first casualties when demand drops during a recession. These industries, which include garments, toys and electronics, also employ mostly women workers. According to the Friends of Women Foundation, a local network promoting women’s rights, women make up 90 percent of Thailand’s export-oriented workforce.

Thai labour ministry records show that in the first quarter of 2009 alone, more than 300 factories shut down and as many as 29,000 of the country’s 42 million workers were laid off.

The Triumph International Thailand Labour Union (TITLU), however, says that the company laid off only active union members in the plant here at Samut Prakarn, known as Thailand’s factory belt. (Triumph has another factory at Nakhon Sawan province, about 300 km north of Bangkok.)

But in a statement sent to IPS, Triumph says, "the restructuring included the layoff of managerial, supervisory and clerical staff as well as workers eligible for union membership."

TITLU also notes that many of those let go were women who had been with the company for more than 20 years. Triumph, however, says long-serving employees were not singled out in any way.

"As the large majority of employees of the factory were and are women with long service, naturally many of those laid off were women with more than twenty years service," says Triumph in its statement.

TITLU contends that Triumph violated the employees’ collective bargaining agreement (CBA), including the lack of prior consultation and unsatisfactory compensation terms. Although the dismissed workers are no longer looking for reinstatement, they want what they say is "fair compensation" that is based on a formula found in the CBA.

But Triumph points out that the TITLU brought its claim of CBA violation before the Thai Labour Court, which dismissed it on Dec. 17, 2009 and says the company had complied with the CBA.

Some 1,000 of the retrenched workers, meantime, staged a protest in front of the labour ministry for eight months. The protest ended on Feb. 28, after TITLU members accepted the ministry’s offer that included vocational training, bank loan applications, and a donation of 250 sewing machines.

Part of that offer made its way to Try Arm, which had begun operating during the protest. Now housed in a modest two-storey structure sandwiched between a semi-residential area and gated factories, Try Arm has 15 sewing machines and a cutting machine.

Although most of their colleagues have left while those still with Try Arm doggedly soldier on. Says Jittra Cotshadet, a former union leader and now Try Arm’s coordinator: "We will try to rebuild our resources and help each other survive in this system and society."

Try Arm produces a daily average of 200 pieces of underwear, which are sold for 59 baht (1.80 dollars) each. These are sold directly to shop visitors or taken to markets or neighbouring factories.

Try Arm also exports to Europe on a per-order basis. So far, says Jittra, Try Arm has sold 2,000 pieces to Swiss clients. But she admits that Try Arm barely makes a profit. It has set up a website (www.tryarm.org) and opened a Facebook account, to attract more orders.

Phomphan Srihatthanaprom of the Committee for Asian Women says her group is building a network for Try Arm via newsletters distributed to 46 trade unions in 14 Asian countries.

Khammai Pilapan – at 34 one of Try Arm’s youngest employees – can only hope that such efforts work. "My biggest concern is how to make ends meet," says the teary-eyed mother of a seven-year-old boy. "We all have to eat."

All of Try Arm’s personnel are either single mothers or married to minimum wage workers. Coordinator Jitthai is raising two teenaged sons by herself.

But some like Rungnapa apparently have a Plan B. The 18-year Triumph veteran says she took a pattern design course "so that I can sew clothes in the future."

(*This corrected version of the original story moved on Jun. 4, 2010 contains Triumph's statements on some of the claims made by the Triumph International Thailand Labour Union and omits the paragraphs stating the Organisation for Economic Cooperation and Development had "accepted the case for further investigation" and "issued an alert" on the same.)
(END/2010)

TRY ARM....ไม่ไช่แฟชั่นเเต่มันคือการต่อสู้ การต่อสู้เพื่อสิทธิของสตรี แรงงานสตรี และครอบครัวที่ต้องรับภาระ

2011-03-09T22:21:00.001-08:00

บทความชิ้นนี้นำมาจาก เวป สิ่งที่ได้จากการเรียนสิทธิมนุษยชน LA396 linkhttp://learners.in.th/blog/jess5201682480/367070

ที่เขียนโดย ID : jess5201682480 ซึ่งเป็น นักศึกษา คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ซึ่งเชียนเมื่อ 10 พฤษภาคม 2553 19:51 (แก้ไข: 10 พฤษภาคม 2553 20:03)

TRY ARM....ไม่ไช่แฟชั่นเเต่มันคือการต่อสู้ การต่อสู้เพื่อสิทธิของสตรี แรงงานสตรี และครอบครัวที่ต้องรับภาระ

เรื่องราวตอนนี้ผมคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องราวที่น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ห้องเรียนสิทธิมนุษยชนของผมได้ดีผมคงไม่เเน่ใจว่าตรงหรือไม่กับการเรียนรู้เเต่ส่วนหนึ่งที่เข้าเรียนมาทุกคาบผมคิดว่าผมได้เข้าใจการเรียกร้องสิทธิมนุษยชน คำว่าสิทธิมนุษยชนไม่มากก็น้อยจะถูกหรือผิด็คงเป็นความคิดในเเบบของผม

เรื่องราวตอนนี้เกิดตอนมาเรียนห้องเรียนสิทธิมนุยชนหลังเลิกเรียนผมเดินลงมาเจอกลุ่มผู้หญิงสองสามคนยืนขายชุดชั้นในสตรียี่ห้อ ทรายอาม ผมคิดในใจเอ้าของก็อบไทอั้มยี่ห้อโด่งดังมาขายแบบนี้เหรอ เข้าไปสอบถามได้ทราบถึงคำพูดพร้อมเเววตาที่หม่นหมองผ่านสมรภูมิรบมาก้ว่าได้ แววตาที่น่าสงสารยื่นใบสีขาวให้ผมและบอกว่าพวกพี่ไม่ได้ก็อบใครเราต่างหากเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของพวกเรา เเรงงานที่เหน็ดเหนื่อยผลตอบรับที่ได้กลับมีค่าเเค่ชุดชั้นในยี่ห้อดังประมาน40ตัวเท่านั้นและโดนปลดออกจากบริษัทด้วยเหผลทีไม่มีมุล เช่น มาสาย ลาบ่อย ท้อง เเรงงานสตรีเหล่านี้จะทำอย่างไรได้ จึงต้องมาทำกันเองส้รางแบรนด์ของตัวเองเพื่อความอยู่รอด ใบสีขาวที่ยื่นมามีข้อความที่กล่าวถึงเรื่องราวการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมจากการถูกเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ผมกลับมาจึงมาสืบค้นเรื่องราวข้อมุลที่น่าจะเป็นการสะท้อนถึงสังคมไทยในเรื่องสิทธิสหาภาพเเรงงานได้ดีรวมถึงสิทธิสตรีในโรงงานที่ได้รับการกระทำที่ไม่สมควรนักซึ่งยังมีอยุ่มากในหลายโรงงานในเมืองไทย โดยเรื่องราวเป็นดังนี้ครับ...

พนักงานบริษัท บอดี้แฟชั่น (ประเทศไทย) ผู้ผลิตและจัดจำหน่ายชุดชั้นในและชุดว่ายน้ำยี่ห้อไทรอัมพ์ (Triumph),วาเลนเซีย ( Valinsere), สล็อกกี้ (Sloggi), อาโม (Amo) และ ออม (Hom) จำกัด1,959 คน ถูกบอกเลิกจ้างโดยไม่ทราบล่วงหน้ามาก่อน สืบเนื่องมาจากการปรับโครงสร้างกิจการทั่วโลก

เวลาประมาณ 01.00น. ของคืนวันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน ผู้โชคร้ายได้รับข่าวผ่านข้อความสั้นในโทรศัพท์มือถือให้มาร่วมรับฟังข้อเท็จจริงจากบริษัท ที่ไบเทค บางนา ในเช้าวันจันทร์ที่ 29 มิถุนายน

"พอไปถึง คนที่มาแจกซองเป็นทหารใส่ชุดดำ พกอาวุธ ก่อนเข้าไปมีการตรวจกระเป๋าขวดน้ำก็ไม่ให้เอาเข้า คิดดู ใครมันจะพกอาวุธไป เราเองยังไม่รู้เลยว่าไปทำอะไร" บุญรอด สายวงศ์ เลขาธิการสหภาพแรงงานไทรอัมพ์อินเตอร์เนชั่นแนล อธิบายว่า ในจำนวน 1,959 คนนี้ แบ่งเป็น 4 ประเภท คือ 1.ขาด ลา มาสาย 2.คนท้อง 3. อายุงานมาก และ 4.เจ็บป่วยจากการทำงาน

เงินชดเชยที่ได้มาจากบริษัท บุญรอดบอกว่า เท่ากับชุดว่ายน้ำดีๆ 40 ตัว

จึงเป็นที่มาของการชุมนุม ซึ่งตอนนี้กระจายกำลังเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกหน้าโรงงานย่านบางพลี กับกลุ่ม Try Arm นี้ ใต้กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

คราบน้ำตาจากชุดชั้นใน ของสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ เมื่อสองเดือนก่อน จางหายไปแล้ว เพราะวันนี้ พวกเธอกำลังมีความสุข กับแบรนด์ใหม่ที่ปั้นมาเองกับมื

แม้จะเป็นเพียงชิ้นใน แต่เวลาเลือกซื้อที พิถีพิถันไม่แพ้ครีมบำรุงดีๆ สักกระปุก
หนึ่ง ต้องใส่สบาย สอง ผ้าดี เนื้อนิ่ม แนบกระชับไปกับสะโพก และ สาม เซ็กซี่ด้วย...จะดีมาก

ถ้าได้สามอย่างนี้ ก็จะครบคุณสมบัติดีๆ ที่ "กางเกงใน" สักตัวพึงจะมี ซึ่งก็อาจจะมาพร้อมป้ายราคาที่แพงจนซื้อไม่ลง

แต่คงไม่ใช่กางเกงในยี่ห้อ Try Arm แน่ๆ

ชูแบรนด์ด้วยกำปั้น

ถือเป็นแบรนด์ใหม่หมาด เปิดตัวได้อาทิตย์กว่าๆ แต่ Try Arm (ไทร-อาร์ม) ก็ขายดิบขายดีชนิดผลิตกันไม่ทัน

หลังจากนั่งรอความหวังมาร่วม 4 เดือน ปฏิกิริยาทั้งจากอดีตนายจ้างและภาครัฐยังเงียบกริบ สมาชิกสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ อินเตอร์เนชั่นแนล อดีตพนักงาน 1,959 คน ที่ถูกบอกเลิกจ้างเมื่อเดือน ปลายเดือนมิถุนายน 2552 จึงตัดสินใจลุกขึ้นมาทำมาหาเลี้ยงตัวเองและเพื่อนร่วมชะตากรรม เปิดตัวชุดชั้นในแบรนด์ Try Arm โลโก้ กำปั้นชู ทดลองตลาดด้วยคอลเลคชั่นแรง กางเกงในรุ่น 1959

"ตั้งใจให้เป็นที่ระลึก เตือนความทรงจำว่าเราถูกออกด้วยรุ่นนี้" สุมาลี นันทบุตร หรือ สุ หนึ่งในสมาชิก 1,959 คน โชว์ให้ดูพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชี้ไปที่โลโก้กำปั้นอันแข็งขัน และชื่อยี่ห้อที่คงพอจะเดาความหมายกันออก

"ทีแรกคิดกันว่าจะไม่เอาไทรอัมพ์เลยดีไหม แต่เราอยากให้รู้ว่าที่มาที่ไปมันมาจากตรงนี้ และมันเป็นความพยายามของแขนของมือเราในการทำขึ้นมา" ธัญยธรณ์ คีรีดาวรพัฒน์ รองประธานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ ช่วยเสริม

เกือบทั้งหมดใน 1,959 คน มาจากแผนกชุดว่ายน้ำ ซึ่งถูกยุบด้วยเหตุผลที่บริษัทอ้างว่าไม่มีกำไร กับข้อหาที่ว่า ทำได้แต่ชุดว่ายน้ำ

"ก่อนมาเย็บชุดว่ายน้ำ เราเย็บกางเกงใน เสื้อในมาก่อน เวลาออเดอร์มาเยอะ ผลิตไม่ทัน เรานี่แหละที่สลับไปช่วย เราทำได้ทุกอย่างขอให้มีแบบมา ไม่ว่าจะเป็นสเตย์ ยกทรง กางเกงใน"

ที่ชุมนุมใต้อาคารกระทรวงแรงงานจึงถูกดัดแปลงให้เป็นโรงงานชั่วคราว เริ่มเดินเครื่องด้วยจักร 10 ตัว และพนักงานที่มีครบทุกแผนก

"เพราะที่ถูกไล่ออกมีทุกแผนกเลย ทั้ง ดีไซน์ ตัด เย็บ คิวซี สโตร์ ฯลฯ โดยเฉพาะดีไซน์ เราได้มือ 1 ที่อยู่มาตั้งแต่ยุคบุกเบิก แต่ถูกบอกเลิกจ้างไป 2 ปีก่อนหน้าเรา เขาเห็นข่าวในทีวีแล้วมาหาเราบอกว่าอยากช่วย ไม่คิดค่าแรง มาออกแบบให้อาทิตย์ละครั้ง" ธัญยธรณ์ เล่า

39 บาท ขาดตัว

อาจพูดได้ว่า "ไทร-อาร์ม" เริ่มต้นด้วยกำลังใจ กำลังแรง โดยอาศัยกำลังเงินน้อยมาก

เพราะจักร 10 ตัวก็ขนเอามาจากบ้านสมาชิกสหภาพฯ ที่ซื้อเก็บไว้รับจ๊อบ ซ่อม ปะ ชุน หารายได้พิเศษที่บ้าน ส่วนสาธารณูปโภคพื้นฐานอย่างน้ำไฟ ใช้ฟรีใต้กระทรวง จะลงทุนก็แค่วัตถุดิบหลักๆ อย่างผ้า ด้าย ยางยืด ซึ่งเรี่ยไรกันจากสมาชิก

เรื่องเย็บไม่เท่าไหร่ เคยๆ มือกันมาแล้ว แต่ปัญหาที่เหล่านักเย็บใต้กระทรวงหนักใจคือ การเดินออกไปหาซื้อวัตถุดิบ ซึ่งยังอยู่ในขั้นลองผิดลองถูกกันอยู่ เพราะที่ผ่านมาถนัดแต่เย็บกันอย่างเดียว

"เริ่มที่พาหุรัด ไปดูผ้า อันไหนนิ่มๆ เนื้อเหมือนกับที่เราเคยเย็บก็ลองซื้อกลับมา ลูกไม้ก็เหมือนกัน ถามว่าผ้าอะไรเราก็ไม่รู้หรอก แต่ก่อนรู้แค่ชื่อภาษาอังกฤษ จำไม่ได้ พอมาซื้อเองก็ถูกบ้างผิดบ้าง" หวี หรือ สวี สุดารัตน์ อีกหนึ่งแผนกเย็บ เผยและบอกอีกว่า ด้วยความไม่แน่ใจประกอบกับทุนที่มีจำกัด จึงไม่กล้าซื้อวัตถุดิบทีละเยอะๆ อย่างผ้า ปกติซื้อกันเป็นม้วน แต่พวกเธอซื้อทีเป็นกิโลกรัม

ได้ของแล้ว นตอนต่อมาคือ เซ็ตจักรให้ตรงกับงานและแบบที่จะทำ ส่วนกระบวนการผลิตให้เป็นตัวต่อจากนั้น ไม่เป็นปัญหา เพราะฮาวทูที่ใช้ในโรงงาน ยังชัดเจนอยู่ในสมอง

"เริ่มจากวางแพทเทิร์น ตัด ต่อด้วยเข็มเดี่ยวคือวางลูกไม้ไว้ด้านหน้า เย็บซิกแซก จับโพ้ง คือ เย็บเข้าข้าง เข้าเป้า พอเป็นตัวขึ้นมาก็ไปเย็บยางขา เย็บทับยางเอว จากนั้นล้มสองเข็มทับยาง (ล้มยูดี) ถ้าเราไม่เย็บล็อคย้ำ ชายมันจะเลิกขึ้น"

พอเสร็จเป็นตัว ก็เอาผลงานมาทดลองโดยการลูบไปกับเนื้อ ถ้ารู้สึกถึงความสากเพียงนิดเดียว จะต้องเลาะทันที

"ต้องเนียนมากๆ เพราะตอนที่อยู่โรงงานถ้าไม่เนียนนะ หัวหน้าจะด่าทันที เย็บยังไงไม่เนียน เดี๋ยวลูกค้าใส่แล้วมันไม่ลื่น ระคายผิว" แทบจะทันที มีเสียงแทรกขึ้นมาอีกว่า "เหมือนมันอยู่กับเรามาตลอดแล้วพอมาทำอย่างนี้ มันต้องเป๊ะๆ บางทีหัวหน้าบอกว่า เอาไปเถอะแค่นี้ แต่เราเองที่บอก ไม่ได้ ทำให้มันสมราคาหน่อย ของเค้าขายแพง" แหม่ม - เสาวณีย์ แสงสว่าง ช่างเย็บผู้มีอายุงานในโรงงานถึง 19 ปี ขอร่วมวง

เนียนไม่พอ ขั้นตอนคิวซี (Quality Check) ต่อมาคือการดึงเจ้าตัวจิ๋วให้สุดแรงเกิด เพื่อทดสอบความยืดหยุ่น ถ้าผลการทดลองออกมาว่าด้ายขาด ก็ต้องเลาะรื้อใหม่หมด

จนได้ผลงานเนี้ยบไม่มีที่ติแล้ว ขั้นตอนต่อมาคือ จำหน่าย รองประธานสหภาพฯ เผยว่า เตรียมหน่วยขายไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนสถานที่นั้นกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะไปตามตลาดนัด หรือขายตามโรงงาน

"ขายตรงเลยก็ได้นะ ประมาณว่าใช้ดีแล้วช่วยบอกต่อ" สุ เสนอความคิด

ส่วนหนึ่งเพราะสุมั่นใจในคุณภาพของวัตถุดิบ ความประณีตในการเย็บ และราคาสุดคุ้ม

กางเกงในไม่ว่าไซส์ S M หรือ L ยี่ห้อ Try Arm ก็เคาะราคาขายตัวละ 39 บาทหมด

"ถุงใส่ขายใบละ 90 สตางค์ ตัวหนึ่งใช้ยาง 1 เมตรประมาณ 3 บาท รวมค่าผ้า ต้นทุนน่าจะอยู่ที่ยี่สิบกว่าบาท อันนี้เราซื้อวัตถุดิบทีละไม่เยอะนะ ถ้าซื้อทีละเยอะๆ จะถูกกว่านี้อีก เลยตกลงกันว่าจะขายราคาเท่านี้ ไม่ขูดรีดคนไทยด้วยกัน และที่สำคัญ เราอยากให้ไทรอัมพ์รู้ว่าเราก็ทำได้เหมือนกัน แถมราคาถูกกว่าด้วย" แต่ราคานี้ยังไม่รวมค่าแรง หวีเสริม

กำลังการผลิตวันแรก (พุธที่ 27 ตุลาคม) อยู่ที่ 20 กว่าตัว วันที่สอง เริ่มเข้าที่เข้าทางก็เพิ่มเป็น 50-60 ตัว วันที่สามยอดตอนบ่ายอยู่ที่ 100 ตัวเศษ

ตอนนี้ฝ่ายขายของTry Arm ยังไม่ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่ เพราะลำพังขายหน้าจักรตอนนี้ก็แทบไม่ทัน มีลูกค้าเดินเท้าเข้ามาอุดหนุนเป็นระยะ จนไม่พอขาย

"เมื่อวานก็มีเลขารัฐมนตรีลงมาซื้อ เขาบอกว่าใส่ดีมาก" หวีเล่าไปยิ้มไป แถมยังอวดอีกด้วยว่า ยังมีอีกหลายเจ้าที่ติดต่อขอรับซื้อไปขายต่อแต่ต้องปฏิเสธไปเพราะทำไม่ทันจริงๆ

ไม่มีเจ้านาย-ลูกน้อง

ก่อนเดินฝีจักร มือเย็บตัวแม่อย่าง หวี แหม่ม และ สุ ก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกันว่า ผลงานจะออกมาเป็นอย่างไร

แต่พอยอดขายกับคำชมกลับมาชนิดดีใจหาย ทั้งสามและเพื่อนๆ เหมือนได้แรงฮึดลูกใหญ่ ในการก้าวต่อไป ไม่หวังกลับไปเป็นลูกจ้างอีกแล้ว

"คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ" แหม่มที่ดูเหมือนยังอาลัยอาวรณ์มากที่สุด เปรยขึ้น

ต่างจากหวีและสุ ที่บอกว่านั่งทำงานใต้กระทรวงแรงงาน มีธรรมชาติพัดลมมาให้ทั้งวัน สบายกว่ากันเยอะเลย

"บางคนยังนั่งทานกาแฟ นั่งทำโน่น ทำนี่ก่อน แล้วค่อยมาทำงาน ไม่เครียดเท่าไหร่ ได้ออกกำลังกายตอนเช้าด้วย ว่างก็ร้องรำทำเพลง" หวีเล่ากิจวัตรให้ฟัง ระหว่างทำงานก็ผ่อนคลายมากขึ้น ภายใต้บรรยากาศทำกันไปคุยกันไป ใครทำไม่ได้ในขั้นตอนไหน ก็ปรึกษาหรือช่วยเหลือกัน

ตรงข้ามกับชั่วโมงการทำงานใต้บริษัทยักษ์ใหญ่ ที่แหม่มบรรยายว่า พนักงานคุยกันเองไม่ได้ สงสัยอะไร ถามได้คนเดียวคือ หัวหน้า

"บางทีเราว่าไม่สวยแต่หัวหน้าว่าสวย เราก็เถียงไม่ได้ เราเป็นคนเย็บเรารู้ว่าอะไรสวยไม่สวย แต่หัวหน้าเขาเย็บไม่เป็น แค่อ่านวิธีทำ อ่านตำราภาษาอังกฤษเอา"

ธันยธรณ์ เผยต่อว่า ระบบโครงสร้างคร่าวๆ ของ Try Arm จะมีหัวหน้า ลูกน้อง ทุกคนเป็นพนักงานเท่าเทียมกันหมด พนักงานคนไหนแก่ก็จะไม่ให้ออก แต่จะโอนย้ายไปอยู่แผนกที่ใช้แรงและสายตาน้อยลง ส่วนค่าตอบแทนก็จะใช้ระบบสหกรณ์เข้ามาช่วย

"เขามาไล่เรา เราก็ไม่ไป เรามีความสุขแล้ว บ้านก็ไม่ต้องเช่า บางคนคืนห้องไปหมดแล้ว" สุที่กินนอนที่นี่ บอกความรู้สึก

เข้าใจหัวอกนายจ้างมากขึ้น

มองโลกในแง่ดี การทำ Try Arm แทน Triumph ก็ทำให้สาวๆ นักเย็บ นอกจากจะมีเวลาหันมาดูแลตัวเองมากขึ้น และหูตาสว่างกับบางเรื่องมากขึ้น

"สมัยก่อน กว่าจะได้บรรจุงาน ตั้ง 4 เดือนนะ ระหว่างนั้นห้ามขาดลา มาสาย ต้องทำงานได้ตามเป้า ช่วงนั้นร้องไห้ทุกวันเลย กลัวไม่ได้บรรจุ พอบรรจุแล้ว อีก 6 เดือนถึงจะได้ปรับเงินเดือน แถมประเมินผลทุกๆ 3 เดือนอีก และถ้าทำได้ไม่เข้าเป้า รุ่งเช้าก็จะถูกเรียกเข้าห้องเย็น โดนหัวหน้าซักว่าทำไมทำไม่ได้" แหม่ม ยังจำได้ดี
ถึงอย่างนั้น ด้วยแบรนด์ที่ติดตลาดไปทั่วโลก ก็ยังมีคนสนใจ อยากเข้ามาเป็นฉันทนาของมงกุฏใบนี้ให้ได้

"เราทำงานแบบคูปองนาที ยิ่งทำได้มากก็ได้เงินมาก ป่วยแค่ไหนก็ไม่ลา กลัวไม่ได้เบี้ยขยัน 450 บาท ขนาดวันหนึ่ง รถรับส่งพนักงานเกิดอุบัติเหตุชนนะ เพื่อนบางคนเลือดไหลเต็มเสื้อก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาล แต่มารูดบัตรเข้าทำงานก่อน วันนั้นมันสิ้นเดือนพอดี ต้องมารูดบัตรให้ทัน" แหม่ม ขำขื่นๆ

เช่นเดียวกับหวีที่สมัยก่อนไม่เคยพลาดเบี้ยขยันแม้สักเดือน

"พอมาคิดย้อนหลังนะ แหม (เสียงสูง) ทำไมเราต้องทำขนาดนั้นด้วยวะ" อดีตพนักงานดีเด่นตบเขาฉาด

แม้สายพานการผลิตภายใต้แบรนด์น้องใหม่จะเพิ่งเริ่มต้น แต่อย่างน้อยๆ การเปลี่ยนจากสถานะจาก "ช่างเย็บ" ในวันนั้น มาเป็นเจ้าของกิจการร่วมกัน ณ วันนี้ ทำให้ชีวิตที่สิ้นหวัง รอแค่ค่าชดเชยไปวันๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แม้จำนวนเงินที่ได้จะยังเทียบไม่ได้กับฐานเงินเดือนเก่าก็ตาม

และอย่างน้อย ฉันทนาเหล่านี้ก็ได้ทำรู้จักและเข้าใจ "นายจ้าง" มากขึ้น

"จากเงินทุนต่อตัวที่เราคิดมันแค่ไม่กี่สิบบาท แต่พอเอาขึ้นห้าง แพงจนซื้อไม่ลง เราคนเย็บเองยังไม่เคยซื้อใส่ ต้องรอแต่เขาเอามาเซลล์ถึงจะได้ซื้อ เลยอยากถามว่า ส่วนต่างระหว่างต้นทุนกับราคาขาย มันไปอยู่ไหน และทำไมถึงจ้างเราออกด้วยมูลค่าเท่ากับเสื้อในแค่ 40 ตัว (ราวๆ 150,000 บาท) เท่านั้น" สุ ตั้งคำถาม

กระบวนการถัดจากนี้ สหภาพแรงงานไทรอัมพ์วางไว้ว่า หลังจากผลิตกางเกงในได้ในปริมาณมากและคุณภาพเข้าที่เข้าทางแล้ว จะจัดงานเปิดตัว แยกแยะต้นทุนให้เห็นอย่างชัดเจน เพื่อชี้แจงให้สังคมได้รับรู้ หลังจากนั้นจะเดินหน้าขายอย่างเต็มตัว ในราคาที่ยืนยันว่าไม่แพง เอาแค่พออยู่ได้

"เราก็อยากให้คนไทยสนับสนุนแรงงานไทยด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนนิสัยคนไทยได้หรือเปล่า อยากให้สนใจสินค้าไทย ช่วยเหลือคนไทยด้วยกัน หรือใครสนใจอยากเข้ามาเรียนรู้ เราก็ไม่หวง ขอแค่เป็นนักสู้เหมือนกันก็พอ" หวี ยืนยัน

ถึงจะเน้นไปที่คุณภาพการผลิต แต่ในมุมการออกแบบ ดีไซน์ให้สวยงาม ก็เป็นอีกสิ่งที่ Try Arm ไม่ลืม

"อันไหนน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม เราก็หยิบมาใส่ ไม่ต้องห่วง ขั้นตอนนี้เราได้อดีตมือดีไซน์อันดับ 1 ของโรงงานมาทำให้ อย่างที่บอก" หวี บอกอีกว่า ตอนนี้กางเกงในที่ทำออกมามีทั้งหมด 6 รุ่นเลิกจ้าง ได้แก่รุ่น 1959 - 1964

และอีกรุ่นหนึ่งที่ยังไม่เปิดตัว ซึ่งหวีหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้อง เซ็กซี่สุดๆ

"เรียกว่ารุ่นอีแรดค่ะ มาจาก แอลแรด (LRAD : เสียงเครื่องสลายม็อบ) ที่รัฐสภาเขาเปิดไล่เรา ต้องเซ็กซี่มากๆ เข้ากับอาวุธสงครามดี"

ส่วนลูกค้าที่ถามถึง "บรา" นั้น หวีบอกว่า ต้องรออีกนิด รอให้กระบวนการผลิตท่อนล่างเข้าที่เข้าทางก่อน

หากอ่านมาถึงตอนนี้ทุกคนก้คงจะเข้าไจเรื่องราวคร่าวคร่าวของการต่อสู้เพื่อสิทธิของการเป็นลูกจ้าง สิทธิของสตรี สิทธิของการดำรงอยู่เพื่อความอยู่รอดของตนผมคิดว่าน่าจะเป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของสิทธิสตรีและสิทธิเเรงงานได้ดีอีกตัวอย่างหนึ่งอย่างน้อยผมก้ขอเป็นคนคนหนึ่งให้กำลังใจพี่เค้าสู้เพื่อความยุตฺธรรมต่อไป และขอให้แบรนด์ทรายอาร์มโด่งดังมากมากครับ เเละที่สำคัญผมก็ได้อุดหนุนของพี่เค้าไปแล้วคครับ(ไม่ได้ไช้เองนะครับซื้อเป็นของฝากพี่สาวครับ)....

อ้างอิงจาก www.tryarm.org

www.tryarm.blogspot.com

กกน.Try arm เริ่มสู้ครั้งใหม่ในโรงงานของตัวเอง

2011-03-09T22:20:00.001-08:00

กกน.Try arm เริ่มสู้ครั้งใหม่ในโรงงานของตัวเอง

เขียนโดย บุณย์ตา วนานนท์ เผยแพร่ครั้งแรกใน http://www.wechange555.com/กกน.Try-arm-เริ่มสู้ครั้งใหม่ในโรงงานของตัวเอง.html

บ่ายวันพฤหัสฯ ที่ 11 มีนาคม เลยป้ายรถเมล์คาร์ฟูปู่เจ้าไป 1 ป้าย ฉันถึงที่หมายที่สวี สุดารักษ์ บอกฉันไว้ เดินจากปากซอยสุขุมวิท 115 หรือที่คนแถวนี้เรียกว่าซอยอภิชาตเข้าไปจนเกือบถึงซอย 5 โดยสังเกตอาคารห้องแถว 4 ชั้นซ้ายมือ หน้าตึกมีกางเกงในสีเขียวเทาแขวนไว้ ใช่แน่ๆ เมื่อฉันเห็นป้ายสีชมพูสด Try arm แขวนไว้ชั้นลอยด้านใน ส่วนด้านล่างเป็นกลุ่มผู้หญิงและจักรเย็บผ้าวางเรียงราย

พอรู้ว่าเรามารับกกน. ตามที่นัดกับหนิง จิตรา คชเดช ที่ปรึกษาของชาว Try arm ซึ่งวันนี้ไปประชุมกับทีมงานข้างนอกเรื่องคดีที่กลุ่มแกนนำถูกฟ้อง จึงเป็นงานของแหม่ม เสาวนีย์ แสงสว่าง ที่พาฉันเข้าไปดูชิ้นงานที่ Try arm จัดเตรียมไว้ให้

เป็นดังที่คาดไว้อีกเช่นเคย ไม่ได้ตามออร์เดอร์ ตามที่กลุ่มคนขายอยากได้ ทั้งปัญหาการเลือกหาผ้าปลายไม้ตามสเปก และตัวจักรซึ่งมีปัญหาทั้งจำนวนที่น้อยและมักต้องให้ช่างตั้งเครื่องบ่อยๆ และกิจกรรมอื่นๆ ที่พวกเธอต้องทำกันก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตามผ้าลายดอก 2 แบบใหม่ที่กลุ่มสาวๆ ที่กำลังเย็บ กนน. ดึงความสนใจฉันไว้ได้ แหม่มพาเดินขึ้นไปชั้นลอยเพื่อให้เลือกดูผ้าซึ่งมีอีก 2 สาวนั่งตัดแบบผ้ากันอยู่ ซึ่งพวกเธอกะว่าจะผลิตออกมาในราคาแพงกว่าเดิม 10 บาทเพราะต้นทุนค่าผ้าที่สูงขึ้น ส่วนแบบเดิมผ้าเดิมยังขายในราคาเดิม สุดท้ายฉันถามว่าถ้าอยากได้ลายดอกอันใหม่ไปเป็นตัวอย่างเพื่อไม่ให้เสียเที่ยว? แหม่มลังเลไม่แน่ใจ จนทั้งกลุ่มหารือแล้วว่าได้แต่ต้องรอนั่นแหละฉันจึงได้นั่งคุยกับพวกเธอมากกว่าที่เคย

นับแต่วันที่ย้ายออกจากระทรวงแรงงานเมื่อ 28 ก.พ. พวกเธอขนของไปรวมกันที่สำนักงานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ แล้วช่วยกันหาที่ทำงานใหม่จนกระทั่งมาเจอที่นี่ซึ่งเป็นร้านขายก๋วยเตี๋ยวเก่าที่กำลังย้ายออกไป เจ้าของห้องเช่าคิดราคาค่าเช่า 7,000 บาทต่อเดือนโดยคิดว่าพวกเขาคงอยู่ไม่นานจึงทำสัญญาเช่ากันแค่ปีต่อปี จึงทำให้พวกเธอย้ายข้าวของเข้ามาที่นี่ทันทีเมื่อผู้เช่าเก่าย้ายออก คือเมื่อวันที่ 1 มีนาคม แต่กว่าจะสะสางเรื่องราวต่างๆ รวมทั้งคดีที่แกนนำถูกฟ้องได้ พวกเธอเพิ่งจะได้เริ่มงานเย็บกกน.กันจริงๆ ก็ปาเข้าไปวันที่ 4 มีนาคม
“พี่เข้ามาเอา กนน.ที่สั่งไว้ได้เลยนะคะ พวกเรารวมไว้ได้เกือบ 200 ตัวแล้ว” หนิงบอกฉันผ่านทางมือถือเมื่อบ่ายๆ วันพุธที่ 9 มีนาคม 53 เพราะว่า พี่เก๋จะไปประชุมที่เชียงใหม่ศุกร์นี้แล้วอยากได้กกน.ไปฝากน้องๆ ที่นั่นช่วยขาย ครั้นเมื่อถามว่าเพื่อนๆ Try arm เป็นอย่างไร หนิงว่าตอนนี้ก็ทำงานกัน แต่ยังไม่มีเงินจ่ายค่าแรง คิดว่าสิ้นเดือนคงดูกันอีกที

สาว Try arm ซึ่งตอนนี้เข้างานประจำวันกัน 24 คน โดยจะมาลงชื่อกันก่อน 8 โมงเช้าและเลิกงานตอน 5 โมงเย็น แม้จักรที่มีอยู่จะมีไม่ครบให้กับทุกคน พวกเขาก็จะแบ่งส่วนหนึ่งออกไปทำงานข้างนอก เช่น ไปประชุมเรื่องคดีความของแกนนำ การไปเยี่ยมเพื่อตามสหภาพต่างๆ และนำ กกน. Try arm ไปขายตามที่ประชุมต่างๆ ตามที่มีเพื่อนพ้อง เครือข่ายแจ้งมา ซึ่งเป็นช่องทางจำหน่ายหลักของพวกเธอในขณะนี้

จักรที่ใช้ในการเย็บกกน. 1 ตัว ต้องมีอย่างน้อย 4 ประเภท เริ่มตั้งแต่จักรเข็มเดี่ยวที่ใช้เย็บนำการเข้าข้าง เย็บป้าย และลูกไม้ จักรซิกแซก ที่ใช้เย็บซิกแซกเพื่อความแข็งแรง และเข้ากุ้นขอบยางยืด จักรโพ้ง และจักรยูดี ซึ่งตอนนี้จักรรวมทั้งหมดเพียงแค่ 8 ตัว ซึ่งใช้งานได้จริง 7 ตัว มี จักร 4 ตัวที่เนเงินรวมกันซื้อเอง นอกนั้นยืมจากเพื่อนมาใช้

มา – กัลป์ชญาษ์ อยู่สบายรุ่งเจริญ อายุ 43 ปี นั่งเย็บจักรโพ้งในส่วนของเป้าและข้างลำตัว เธอว่าส่วนนี้ต้องใช้โพ้งเพราะต้องการความแข็งแรงและป้องกันเป้าแตกปริ และกันลุ่ย มาเป็นคนสมุทรปราการเคยทำงานกับไทรอัมพ์นาน 19 ปี เธอว่าตอนแรกที่ถูกเลิกจ้างเธอตกใจและเครียดมากเพราะเพิ่งตัดสินใจซื้อบ้านเมื่อ 2 ปีที่แล้ว การเกิดขึ้นมาของ Try arm จนได้มานั่งเย็บผ้าที่นี่ทำให้เธอเครียดน้อยลงเพราะโดยอายุเธอแล้วไม่แน่ใจว่าจะไปหางานอย่างอื่นได้

ไม่ต่างกับกับน้องเล็ก - บัณฑิตา หมวดธรรม ที่กำลังเย็บจักรยูดี ซึ่งเป็นจักรพิเศษ 2 ตะเข็บใช้ล้มตะเข็บยางยืดให้สวยงาม เล็ก อายุ 35 น้อยที่สุดในกลุ่มและไม่ค่อยพูดอะไร เธอเคยทำงานกับไทรอัมพ์มาถึง 15 ปี เธอบอกว่าถ้ารู้ว่าจะเลิกจ้างแบบนี้เธอไม่ตัดสินใจซื้อบ้านโครงการเอื้ออาทร ซึ่งการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตเธอก่อนการถูกเลิกจ้างไม่นานนัก

นุช – ชมพูนุช สันป่าแก้ว อายุ 40 ปี เคยทำงานกับไทรอัมพ์มา 18 ปี เป็นชาวเชียงรายแต่ครอบครัวเธอทั้งหมดย้ายเข้ามาตั้งรกรากในกรุงเทพฯ บอกว่าตอนนี้พวกเราทั้งหมด 1,959 คนที่ถูกเลิกจ้างรอวันที่ 17 มีนาคมนี้ เรานัดจะมาคุยกันทั้งหมดอีกครั้งเพราะเป็นวันที่กรมพัฒนาฝีมือแรงงานนัดให้ไปรับจักรที่พวกเธอขอไว้ 560 ตัว แต่ทางกรมพัฒน์ฯ แจ้งยืนยันกลับมาว่ามีให้ได้แค่ 250 ตัวเท่านั้น!

ลุงคง – ศีรพชร์ ถนอมพันธุ์ ผู้ชายวัย 41 ปี 1 ใน 2 ของผู้ชายจากกลุ่มแรงงานสาวทั้งหมดของ Try arm ซึ่งเคยทำหน้าที่สโตร์และจ่ายงานเมื่อตอนอยู่กับไทรอัมพ์มาเกือบ 17 ปี บอกว่าเมื่อวานเพิ่งไปดูจักร 50 ตัวที่กรมพัฒน์กำลังประกอบอยู่ ได้จักรมาแล้วนั่นแหละพวกเราจึงจะรู้กันว่าจะทำอะไรยังไงกันต่อ

ส่วนจักรที่มีอยู่ในสำนักงานใหม่ของชาว Try arm ต้องอาศัย นุช - อรนุช เชือนรัมย์ ช่างสาวอายุ 35 ปีชาวบุรีรัมย์ ที่มีประสบการณ์ทำงานกับไทรอัมพ์มาถึง 17 ปี ช่วยซ่อมแซมและตั้งเครื่องสำหรับผ้าที่แตกต่าง ก่อนที่นุชจะกลับหลังซ่อมเครื่องจักรเสร็จนั้น แหม่มบอกนุชว่าค่าแรงเอาไว้ก่อนแล้วพรุ่งนี้ให้นุชมาอีก นุชยิ้มพยักหน้ารับพลางว่า “ค่าแรงค่อยว่ากันที่หลังก็ได้” แบบง่ายๆ

เวลาที่ใช้ผลิตกางเกงในลายดอกตัวใหม่ 25 ตัวเคลื่อนผ่านไปพร้อมกับเรื่องราวของพวกเธอ ส่วนใหญ่เป็นคนต่างจังหวัดกัน อายุงานเฉลี่ยที่เคยทำกับไทรอัมพ์ไม่ต่ำกว่า 10 ปีเป็นส่วนใหญ่ มี “ป้า” อายุมากที่สุด 49 ปี คนที่มีอายุงานน้อยที่สุดในกลุ่ม คือ 7 ปี 8 เดือน เห็นจะเป็น วัน วันจรา อินทร์ทอง (38 ปี)

กิ๊ก ธนวรรณ ใจปัน อายุ 42 ปี ทำงานเป็น QC มาก 19 ปี กับไทรอัมพ์ บอกกับเราว่าหน้าที่นี้ไม่ถูกฝึกให้ทำงานจักรอะไรสักอย่าง ขณะที่เพื่อนๆ ที่ทำงานจักรจะทำได้ทั้งหมดและแค่ดูแบบก็ทำได้เลย คนเย็บจักรแต่ละคนจะได้หมุนเวียนเปลี่ยนไปเย็บจักรทั้ง 4 แบบตามแต่ “ซุป” จะเป็นคนกำหนด พวก QC จะเป็นคนคอยดูคุณภาพ ตรวจดูตะเข็บ ดูขา 2 ข้างให้เท่ากัน ดึงเป้าว่าแข็งแรงไหม เราเลยคิดว่าพวกเราทำโรงงานกันเองก็ได้ไม่ต้องมี “ซุป”

ฉันนั่งดูพวกเขาช่วยกันเย็บกกน. ช่วยตรวจคุณภาพกันไปพร้อมกับความคาดหวังที่จะมีกกน.ในคุณภาพดี ราคาถูก และอุดหนุนกลุ่มแรงงานคนผลิตโดยตรงอย่างที่ได้ยินได้ฟังจากฝั่งเพื่อนๆ ที่ช่วยกันเอาไปขายกันในบ้าน ในออฟฟิส และห้องเรียนในมหาวิทยาลัย กับการประเมินรายได้และการผลิตที่แท้จริงที่ต้องรอดูอีกคราวในวันที่ 17 มีนาคมนี้

จากค่าแรงวันละ 355 บาท และอาจจะมีค่าโอทีกับค่าเร่งงานพิเศษเป็นคูปองค์ในระบบโรงงานที่พวกเธอว่าถ้าทำแบบนั้นใครทำมากได้มากจนบางคนนั่งทำกันทั้งวันแบบ “อั้นขี้อั้นเยี่ยว” และระวังการเขม่นมองของ “ซุป” มาสู่โรงงาน Try arm กับ concept ใหม่ แบบ “กางเกงในยิ้ม : ยิ้มกันทั่วทั้งคนใส่คนทำ” กับสัญลักษณ์กำปั้น ที่หมายถึง “สู้” ที่ชาว Try arm ริเริ่มก่อเกิดหลังวิกฤตเลิกจ้างและการชุมนุมยาวนาน 8 เดือนที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน เป็นทางเลือกที่นุชว่ามันใช่กว่า

นุช – ชมพูนุช เล่าให้ฉันฟังในรถเมลล์หลังโรงงานปิด เธอว่าจำได้วันแรกที่พวกเธอถูกเลิกจ้างและยืนตากฝนกันชุมนุม 8 เดือนมันทำให้เธอได้รู้ความจริงว่าเธอสู้กับอะไร ที่ผ่านมาเมื่อตอนอยู่ในโรงงานจะมีการแข่งขันกันเพื่อให้ได้เงินมากๆ ตอนทำคูปองค์ จนเกิดเป็นกลุ่มทะเลาะกันบ้าง แต่เวลามีปัญหากับบริษัทเรื่องความไม่ถูกต้องเรารวมกันสู้เสมอ เธอนึกถึงเพื่อนที่รับ out source เย็บผ้าโหลอยู่กับบ้านที่บอกว่าเหนื่อยมากและเหมือนไม่ได้อะไร และอยากให้มาทำด้วยกัน ถึงตอนนี้ก็ไม่เสียใจแล้วแหละเพราะเราได้สู้กับมันมาแล้วอย่างเต็มที่จริงๆ

สนใจสั่งซื้อกางเกงใน Try arm
ติดต่อได้ที่ หนิง จิตรา คชเดช โทร. 087-020-6672
www.tryarm.blogspot.com

มา นุช แหม่ม และเพื่อนๆ Try arm เล่าความคืบหน้าเมื่อย้ายเข้ามาที่ตั้งโรงงาน Try arm แห่งใหม่ของพวกเขา ในคลิ๊ป new plant Try arm ( 5.47 นาที) ที่http://www.youtube.com/watch?v=8RA4odVA40E

ทราย อาร์ม ยกระดับสู้นายทุน

2011-03-09T22:19:00.000-08:00

ทราย อาร์ม ยกระดับสู้นายทุน

พลาดิศัย จันทรทัต

บทความนี้นำมาจาก ข่าวสดรายวัน วันที่ 07 มีนาคม พ.ศ. 2553 ปีที่ 19 ฉบับที่ 7038 หน้า 5

ม็อบ แรงงานหญิงอดีตคนงานบริษัท บอดี้แฟชั่น (ประเทศไทย) จำกัด ในเครือบริษัท ไทรอัมพ์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ผู้ผลิตชุดชั้นในสตรียี่ห้อดัง "ไทรอัมพ์" ตัดสินใจออกจากจุดชุมนุมที่กระทรวงแรงงาน หลังปักหลักเรียกร้องขอความเป็นธรรมจากนายจ้างมานานกว่า 8 เดือน

พร้อมๆ กับการผลิตแบรนด์ชุดชั้นในสตรียี่ห้อใหม่ "ทราย อาร์ม" (Try Arm) หาทุนรอนในการเคลื่อนไหวต่อสู้ความไม่เป็นธรรม

การยอมถอยในครั้งนี้ มิใช่ยอมจำนน แต่เพื่อปรับยุทธศาสตร์ยกระดับการต่อสู้

จิตรา คชเดช อดีตประธานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ กล่าวแสดงจุดยืนในเวที "8 เดือนการต่อสู้สู่ก้าวต่อไปของคนงานหญิงไทรอัมพ์ฯ และขบวนการแรงงาน" ในวันที่ 27 ก.พ.ที่ผ่านมา วันสุดท้ายที่ใต้ถุนกระทรวงแรงงาน

จิตรา ยืนยันว่า ถึงการชุมนุมจะยุติลงภาย ในวันนี้ แต่ไม่ได้หมาย ความว่าการต่อสู้ของคนงานจะยุติ คนงานบางส่วนยังคงรวมตัวกันเรียกร้องการถูกกดขี่ ข่มเหง โดยใช้ที่ทำการสหภาพเป็นสถานที่รวมตัว

เนื่องจากในขณะนี้เรามีสถาน ที่ผลิตชุดชั้นใน "ทราย อาร์ม" แล้ว เป็นตึก 4 ชั้น ในซอยสุขุมวิท 115 โดยใช้เงินจากการขายสินค้ามาเช่าตึก และจักรเย็บผ้า เชื่อว่าหลังจากนี้สินค้า "ทราย อาร์ม" จะได้รับการตอบรับที่ดี เพราะเป็นสินค้าของคนไทยและราคาย่อมเยา

แกน นำแรงงานหญิงไทรอัมพ์บอกถึงแนวทางการต่อสู้ต่อไปว่า เริ่มจากรวมตัวคนงานที่สมัครใจเข้าร่วมต่อสู้กันต่อไป เพื่อจะกำหนดทิศทางกันอีกครั้ง โดยในวันที่ 17 มี.ค.ที่จะถึง จะนำจักรเย็บผ้าจำนวน 250 เครื่องที่กระทรวงแรงงานมอบให้ มอบให้คนงานที่ต้องการนำจักรไปผลิตชุดชั้นในร่วมกัน

ขณะเดียวกัน ก็จะยกระดับการต่อสู้ไปสู่นานาชาติ เนื่องจากในขณะนี้กระทรวงเศรษฐกิจของประเทศสวิตเซอร์แลนด์กำลังพิจารณาคำ ร้องของคนงานที่ร่วมกันฟ้องร้องว่า บริษัทไม่ได้ปฏิบัติตามหลักสากลของ โออีซีดี (Organisation for Economic Co-operation and Development) หรือองค์การเพื่อความร่วมมือและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ

โดยหน่วยงานนี้ เป็นองค์การระหว่างประเทศ จัดตั้งขึ้นเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจ รวมถึงการจ้างงานและคุณภาพชีวิต ในหมู่ประเทศสมาชิกส่งเสริมการค้าเสรี และให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนา ทั้งในประเทศอุตสาหกรรมและประเทศกำลังพัฒนา โดยมีสมาชิกทั้งสิ้น 30 ประเทศ และ 1 องค์การ คือ สหภาพยุโรป อีกทั้งยังร่วมมือและมีข้อตกลงต่างๆ กับประเทศที่ไม่ได้เป็นสมาชิกกว่า 70 ประเทศ

"บริษัทจดทะเบียนที่ประ เทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยเจ้าของเป็น ชาวเยอรมัน ซึ่งทั้ง 2 ประเทศเป็นสมาชิก โออีซีดีอยู่แล้ว ตอนนี้องค์กรแจ้งว่าอยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบว่าละเมิดจริงหรือไม่ ถ้าตรวจพบว่าละเมิดจริง โออีซีดีจะเข้ามาจัดการประนีประนอม ไกล่เกลี่ย โดยจะเรียกนาย จ้างมาพูดคุยเพื่อยุติปัญหาอย่างเป็นธรรม" จิตรากล่าว

ขณะ ที่ วิไลวรรณ แซ่เตีย ประธานคณะกรรมการสมาน ฉันท์แรงงานไทย ร่วมกล่าวว่า อดีตแรงงานหญิงไทรอัมพ์เป็นตัวอย่างของความอดทนและความสามัคคี ทำให้ขบวนการต่อสู้มีความเข้มแข็ง

จากการชุมนุมที่คนงานร่วมกันออก เงินค่ารถไปร่วมชุมนุมเอง ความรักและเข้าใจในตัวผู้นำแรงงาน แม้จะถูกกลั่นแกล้งดำเนินคดี เพราะนำคนงานไปชุมนุมประท้วง

รวมถึง ความพยายามสร้างผลิตภัณฑ์ชุดชั้นในยี่ห้อ "ทราย อาร์ม" ขายในราคาถูก ไม่เอาเปรียบผู้บริโภค ทั้งหมดสะท้อนการต่อสู้อย่างเข้มแข็ง และเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับขบวนการต่อสู้ของแรงงานในอนาคต

ด้านตัว แทนนักวิชาการ รศ.สมชาย ปรีชาศิลปกุล อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ มองว่าปัญหาที่เกิดขึ้นกับอดีตคนงานไทรอัมพ์เป็นปัญหาที่คนงานตัวเล็กๆ ในสังคม กำลังเผชิญกับความเอารัดเอาเปรียบอย่างกว้างขวางในปัจจุบัน

"นาย จ้างพยายามจ้างงานอย่างไม่เป็นธรรม ขณะเดียวกัน กระบวนการยุติธรรมที่มีอยู่กลับไม่สามารถให้ความเป็นธรรมกับคนงานได้ อย่างไรก็ตาม การที่คนงานต้องยุติการชุมนุมไม่ได้หมายความว่าเรื่องราวจะต้องยุติลง ดังนั้น คนงานจะต้องรวมพลังกันเพื่อต่อสู้และร่วมกันหาแนวทางเพื่อให้สามารถดำรง ชีวิตอยู่ต่อไป" อาจารย์สมชายกล่าว

ย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นแห่งการต่อสู้ ภายหลังที่แรงงานหญิงจำนวน 1,959 คน ถูกเลิกจ้างด้วยเหตุผลจากพิษเศรษฐกิจช่วงกลางปีพ.ศ.2552

กลุ่ม แรงงานในนามของสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ อินเตอร์เนชั่นแนล แห่งประเทศไทย ประมาณ 200-300 คน จึงรวมตัวกันชุมนุมที่หน้าบริษัท เมื่อวันที่ 29 มิ.ย.2552 เพื่อให้บริษัทรับกลับเข้าทำงานตามเดิม แต่ข้อเรียกร้องยังไม่บรรลุผล

ต่อ มาพวกเขาตัด สินใจปักหลักชุมนุมแบบยืดเยื้อ โดยใช้ พื้นที่ใต้อาคารของกระทรวงแรงงาน หวังว่าจะได้รับชัย ชนะจากการต่อสู้ โดยมีน.ส.จิตรา คชเดช ประธานสหภาพแรง งานฯ เป็นแกนนำ

เพื่อเรียก ร้องให้กระทรวงแรงงานเข้ามาดูแลช่วยเหลือคนงานและแก้ไขปัญหาการเลิกจ้าง ที่ไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงสภาพการจ้าง พร้อมทั้งผลิตชุดชั้นใน "ทราย อาร์ม" ขายเพื่อนำเงินมาประทังชีวิต และทุนรอนในการเรียกร้องสิทธิ์ที่พึงได้

แม้จะยุติการชุมนุมที่ยาวนานถึง 8 เดือน แต่ภารกิจของพวกเธอยังไม่จบ

Source : http://www.khaosod.co.th/view_news.php?newsid=TUROb1lYQXdNVEEzTURNMU13PT0%3D&sectionid=TURNeE53PT0%3D&day=TWpBeE1DMHdNeTB3Tnc9PQ%3D%3D

Sisters in Arms : Laid-off factory workers of Triumph International Thailand fight for a better life

2011-03-09T22:18:00.000-08:00

Sisters in Arms

Laid-off factory workers of Triumph International Thailand fight for a better life

* Published: 18/03/2010 at 12:00 AM
* Newspaper section: Outlook
Source : bangkokpost http://www.bangkokpost.com/feature/humanrights/34630/sisters-in-arms

A small shop house on Sukhumvit Soi 115, in passing, might look like just another sewing shop. The women sitting behind the sewing machines might appear like just other women workers in the big city. On closer look, these women who call themselves the Try Arm Group, are not only making undergarments - they are weaving their dream for a fairer and better life.

Their name is not unknown, for they have made the headlines several times since they were laid off from Triumph International Thailand in June 2009. Given an all too common reason - company restructuring - and barely legal compensation, they felt they had been treated unfairly and decided to fight for justice.

Their many struggles, from gatherings to filing lawsuits, met with little success. Even their most enduring effort, camping out on the ground floor of the Ministry of Labour for eight solid months, won them just promises of support. They agreed to leave the premises on February 28 in exchange for the promise of 250 sewing machines to set up their own business.

Whether or not the promise will be fulfilled, Jittra Cotshadet, consultant of the Triumph International Thailand Labour Union (TITLU) vowed that her Try Arm group will not just call the layoffs fate and let the government's nonchalant solution determine their future.

Try Arm left the ministry grounds feeling that the gathering was unfruitful and they would rather do something else with their lives. From the 1,959 laid-off workers, around 1,000 stuck together initially and fought for justice together. Unfortunately, time and financial obligations forced many of them to find other jobs, so the group grew smaller little by little. Today, there are only 400 fighters left - only two of whom are men.

Jittra recalled the day the bad news was delivered to her and her fellow workers. "We received a text message at 2am on a Saturday, saying there would be a meeting the next morning. We were all clueless and never expected such news. A brown envelope was handed to each of us, some containing bad news that we were being let go, some containing a new employee card to keep working."

Another ex-worker shared her experience with a sad smile on her face, "I had just been working overtime on Friday. Who would have thought I would be laid off the very next day?"

The initial reaction for most was shocked silence, followed by a range of mixed emotions. "Some threw the envelope on the ground and stomped on it, yelling 'I have given my life to this factory, and this is how you repay me?' Some just cried. Some passed out. Some even passed away a few months later because their sickness worsened from the lack of will to carry on."

Yes, they were given compensation, a sum of money worth up to 10 months' salary, but she said the minimal compensation was unfair for what they had to go through.

"People may not realise the impact it has on our lives. What's another bunch of unemployed factory workers in this kind of economic environment? Believe it or not, most of us are single women, single mothers or married women with an unemployed husband and little children at home to feed. We were the breadwinners, so our unemployment affects a lot of people, not just ourselves."

She said one of her friends who had just tested positive for pregnancy was left with no choice but to have an abortion because she could not afford to take care of herself, let alone another impending life.

The mass layoffs at Triumph mark another grim episode for women workers who are the backbone of the garment and manufacturing industry for export, one of the country's major income earners. Before or now, when the economy is down, women are the first to be laid off.

While the former Triumph workers said they understood that the economy was bad and many factories also had to resort to mass layoffs, what they did not understand was why they had not been informed or consulted with, or on what criteria the layoffs were based. Jittra suspected, however, that most of the laid-off workers were active members of TITLU, an observation that the company publicly denied. Jittra said the company failed to enter negotiations with the unions and therefore violated the Organisation for Economic Cooperation and Development's (OECD) guidelines for multinational enterprises as well as ILO conventions. The union felt that a hidden agenda of Triumph was to get rid of its outspoken workers.

Jittra said the union had always worked very hard to fight for what the workers deserved, and she suspected that it might be another reason why the union and the company did not exactly get along. "We were a very strong union and sometimes I think the company did not like the fact that we were not under their thumb. We had our own voice and opinions, which might not agree with the company's."

Looking back to the working days of their lives, the Try Arm members agreed that this factory was one of the most financially rewarding places to work in the garment sector. Most workers in the Try Arm group had been with the factory for over a decade.

"We worked so hard to make money. If we worked without leave for a whole year, we got an extra 1,800 baht, which to us meant a great deal," said Jittra. She turned to ask her friends, "How many of you forewent your entitled holidays to get that extra money?", and tens of arms shot up. Ma, who had been working at Triumph International Thailand for almost 20 years, said she had never taken any leave throughout those two decades.

Admittedly well paid compared to other factories, it was not easy money. They worked from 7am to 3pm or later, depending on the orders for each day. During the day, they were so rushed they could not even afford to get up and go to the toilet. As a result, they would not drink any water during their working hours, and urinary tract infections were a common occurrence, as well as back sprains or wrist injuries.

Jittra said it was the workers' own decision to push their luck with each postponed trip to the toilet, to say no to water and to give up social events like weddings and funerals to earn as much working minutes as possible in exchange for money.

"We were not forced by the company's rules, but the situation did not really leave us with other choices. With such tall orders, every second counted."

After the news was broken to them, they sought help from many organisations, such as the Ministry of Labour, Foundation for Consumers, the Swiss Embassy of Thailand, Thai Board of Investment (BOI), Office of the National Human Rights Commissions of Thailand and a few international organisations. Try Arm representatives were invited to join seminars and conferences in Norway, Sweden, Denmark, Germany and Switzerland last year to press Triumph International to ensure compliance with its Code of Conduct, international labour standards and basic human rights as defined by the Universal Declaration on Human Rights, ILO conventions and the UN Global Compact. They received great attention from labour activists, NGOs and trade unions in Europe, but on their own home front their efforts were mostly ignored, or even frowned upon.

While camping out at the Ministry of Labour, Try Arm put their skills and leftover materials to use by making panties for sale, priced at 59 baht for the exact same quality and style that Triumph sells for a few hundred baht. "If we could make so much money for the company, why couldn't we do it for ourselves?" Jittra challenged.

The name Try Arm is meant to sound like Triumph, she explained. The two words also best describe what they do - trying to fight with their own two arms. What they got selling the Triumph-standard 59-baht panties earned them just enough to get through another day. "Our products are cheaper and guilt-free. No bloodthirsty capitalism is woven into the fabric," Jittra said with a smile.

Jittra wants consumers at large to realise the ugly truth of the garment industry, not just regarding her old workplace but the business in general. "When I see models posing for magazines in the swimsuits my friends and I made, I can't help but feel life is terribly unfair. These models get paid 300,000 baht to wear it for a few minutes, while we get only 100 or 200 from sewing a thousand of these swimsuits a day. But sometimes when we watch beauty pageants on television and see the contestants wear the swimsuits that we've sewn, we can't help but smile, recognising and admiring our stitches from afar," she said with a smile.

The cost to make one pair of panties, according to Jittra, is around 20 baht, but can be sold for 200 baht locally and up to 2,000 baht internationally. "I don't know if the consumers realise this, but the clothes they are wearing, sometimes they come from the blood, sweat and tears of the factory workers."

With the new mini-factory they set up with their own hands with the small money they have made over the months, coupled with the promise of new sewing machines, Jittra and her friends are hopeful that their lives will be, although not easier, a little fairer. "We can never compete with big companies like Triumph but we can make enough to feed ourselves. Also, we'll be free to go to the toilet whenever we want and drink water if we're thirsty. We also want to show the world that we can survive better without capitalist constraints. We might not make as much money as before, but we'll get a bit more out of life."

To support or buy products from the Try Arm women workers' co-operative, call 08-7020-6672 or 08-7926-5231, or email
tryarm.underwear@gmail.com.

Try Arm วาบหวามอย่างมีศักดิ์ศรี

2011-03-09T22:16:00.000-08:00

Try Arm วาบหวามอย่างมีศักดิ์ศรี

บทความนี้ถูกเขียนเมื่อ วันที่ 4 พฤศจิกายน 2552 โดย : ทิพย์พิมล เกียรติวาทีรัตนะ เผยแพร่ครั้งแรกใน http://www.bangkokbiznews.com/home/detail/life-style/lifestyle/20091104/84563/Try-Arm-วาบหวามอย่างมีศักดิ์ศรี.html

ทิพย์พิมล เกียรติวาทีรัตนะ

คราบน้ำตาจากชุดชั้นใน ของสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ เมื่อสองเดือนก่อน จางหายไปแล้ว เพราะวันนี้ พวกเธอกำลังมีความสุข กับแบรนด์ใหม่ที่ปั้นมาเองกับมือ

แม้จะเป็นเพียงชิ้นใน แต่เวลาเลือกซื้อที พิถีพิถันไม่แพ้ครีมบำรุงดีๆ สักกระปุก

หนึ่ง ต้องใส่สบาย สอง ผ้าดี เนื้อนิ่ม แนบกระชับไปกับสะโพก และ สาม เซ็กซี่ด้วย...จะดีมาก

ถ้าได้สามอย่างนี้ ก็จะครบคุณสมบัติดีๆ ที่ "กางเกงใน" สักตัวพึงจะมี ซึ่งก็อาจจะมาพร้อมป้ายราคาที่แพงจนซื้อไม่ลง

แต่คงไม่ใช่กางเกงในยี่ห้อ Try Arm แน่ๆ

ชูแบรนด์ด้วยกำปั้น

ถือเป็นแบรนด์ใหม่หมาด เปิดตัวได้อาทิตย์กว่าๆ แต่ Try Arm (ไทร-อาร์ม) ก็ขายดิบขายดีชนิดผลิตกันไม่ทัน

หลังจากนั่งรอความหวังมาร่วม 4 เดือน ปฏิกิริยาทั้งจากอดีตนายจ้างและภาครัฐยังเงียบกริบ สมาชิกสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ อินเตอร์เนชั่นแนล อดีตพนักงาน 1,959 คน ที่ถูกบอกเลิกจ้างเมื่อเดือน ปลายเดือนมิถุนายน 2552 จึงตัดสินใจลุกขึ้นมาทำมาหาเลี้ยงตัวเองและเพื่อนร่วมชะตากรรม เปิดตัวชุดชั้นในแบรนด์ Try Arm โลโก้ กำปั้นชู ทดลองตลาดด้วยคอลเลคชั่นแรง กางเกงในรุ่น 1959

"ตั้งใจให้เป็นที่ระลึก เตือนความทรงจำว่าเราถูกออกด้วยรุ่นนี้" สุมาลี นันทบุตร หรือ สุ หนึ่งในสมาชิก 1,959 คน โชว์ให้ดูพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชี้ไปที่โลโก้กำปั้นอันแข็งขัน และชื่อยี่ห้อที่คงพอจะเดาความหมายกันออก

"ทีแรกคิดกันว่าจะไม่เอาไทรอัมพ์เลยดีไหม แต่เราอยากให้รู้ว่าที่มาที่ไปมันมาจากตรงนี้ และมันเป็นความพยายามของแขนของมือเราในการทำขึ้นมา" ธัญยธรณ์ คีรีดาวรพัฒน์ รองประธานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ ช่วยเสริม

เกือบทั้งหมดใน 1,959 คน มาจากแผนกชุดว่ายน้ำ ซึ่งถูกยุบด้วยเหตุผลที่บริษัทอ้างว่าไม่มีกำไร กับข้อหาที่ว่า ทำได้แต่ชุดว่ายน้ำ

"ก่อนมาเย็บชุดว่ายน้ำ เราเย็บกางเกงใน เสื้อในมาก่อน เวลาออเดอร์มาเยอะ ผลิตไม่ทัน เรานี่แหละที่สลับไปช่วย เราทำได้ทุกอย่างขอให้มีแบบมา ไม่ว่าจะเป็นสเตย์ ยกทรง กางเกงใน"

ที่ชุมนุมใต้อาคารกระทรวงแรงงานจึงถูกดัดแปลงให้เป็นโรงงานชั่วคราว เริ่มเดินเครื่องด้วยจักร 10 ตัว และพนักงานที่มีครบทุกแผนก

"เพราะที่ถูกไล่ออกมีทุกแผนกเลย ทั้ง ดีไซน์ ตัด เย็บ คิวซี สโตร์ ฯลฯ โดยเฉพาะดีไซน์ เราได้มือ 1 ที่อยู่มาตั้งแต่ยุคบุกเบิก แต่ถูกบอกเลิกจ้างไป 2 ปีก่อนหน้าเรา เขาเห็นข่าวในทีวีแล้วมาหาเราบอกว่าอยากช่วย ไม่คิดค่าแรง มาออกแบบให้อาทิตย์ละครั้ง" ธัญยธรณ์ เล่า

39 บาท ขาดตัว

อาจพูดได้ว่า "ไทร-อาร์ม" เริ่มต้นด้วยกำลังใจ กำลังแรง โดยอาศัยกำลังเงินน้อยมาก

เพราะจักร 10 ตัวก็ขนเอามาจากบ้านสมาชิกสหภาพฯ ที่ซื้อเก็บไว้รับจ๊อบ ซ่อม ปะ ชุน หารายได้พิเศษที่บ้าน ส่วนสาธารณูปโภคพื้นฐานอย่างน้ำไฟ ใช้ฟรีใต้กระทรวง จะลงทุนก็แค่วัตถุดิบหลักๆ อย่างผ้า ด้าย ยางยืด ซึ่งเรี่ยไรกันจากสมาชิก

เรื่องเย็บไม่เท่าไหร่ เคยๆ มือกันมาแล้ว แต่ปัญหาที่เหล่านักเย็บใต้กระทรวงหนักใจคือ การเดินออกไปหาซื้อวัตถุดิบ ซึ่งยังอยู่ในขั้นลองผิดลองถูกกันอยู่ เพราะที่ผ่านมาถนัดแต่เย็บกันอย่างเดียว

"เริ่มที่พาหุรัด ไปดูผ้า อันไหนนิ่มๆ เนื้อเหมือนกับที่เราเคยเย็บก็ลองซื้อกลับมา ลูกไม้ก็เหมือนกัน ถามว่าผ้าอะไรเราก็ไม่รู้หรอก แต่ก่อนรู้แค่ชื่อภาษาอังกฤษ จำไม่ได้ พอมาซื้อเองก็ถูกบ้างผิดบ้าง" หวี หรือ สวี สุดารัตน์ อีกหนึ่งแผนกเย็บ เผยและบอกอีกว่า ด้วยความไม่แน่ใจประกอบกับทุนที่มีจำกัด จึงไม่กล้าซื้อวัตถุดิบทีละเยอะๆ อย่างผ้า ปกติซื้อกันเป็นม้วน แต่พวกเธอซื้อทีเป็นกิโลกรัม

ได้ของแล้ว นตอนต่อมาคือ เซ็ตจักรให้ตรงกับงานและแบบที่จะทำ ส่วนกระบวนการผลิตให้เป็นตัวต่อจากนั้น ไม่เป็นปัญหา เพราะฮาวทูที่ใช้ในโรงงาน ยังชัดเจนอยู่ในสมอง

"เริ่มจากวางแพทเทิร์น ตัด ต่อด้วยเข็มเดี่ยวคือวางลูกไม้ไว้ด้านหน้า เย็บซิกแซก จับโพ้ง คือ เย็บเข้าข้าง เข้าเป้า พอเป็นตัวขึ้นมาก็ไปเย็บยางขา เย็บทับยางเอว จากนั้นล้มสองเข็มทับยาง (ล้มยูดี) ถ้าเราไม่เย็บล็อคย้ำ ชายมันจะเลิกขึ้น"

พอเสร็จเป็นตัว ก็เอาผลงานมาทดลองโดยการลูบไปกับเนื้อ ถ้ารู้สึกถึงความสากเพียงนิดเดียว จะต้องเลาะทันที

"ต้องเนียนมากๆ เพราะตอนที่อยู่โรงงานถ้าไม่เนียนนะ หัวหน้าจะด่าทันที เย็บยังไงไม่เนียน เดี๋ยวลูกค้าใส่แล้วมันไม่ลื่น ระคายผิว" แทบจะทันที มีเสียงแทรกขึ้นมาอีกว่า "เหมือนมันอยู่กับเรามาตลอดแล้วพอมาทำอย่างนี้ มันต้องเป๊ะๆ บางทีหัวหน้าบอกว่า เอาไปเถอะแค่นี้ แต่เราเองที่บอก ไม่ได้ ทำให้มันสมราคาหน่อย ของเค้าขายแพง" แหม่ม - เสาวณีย์ แสงสว่าง ช่างเย็บผู้มีอายุงานในโรงงานถึง 19 ปี ขอร่วมวง

เนียนไม่พอ ขั้นตอนคิวซี (Quality Check) ต่อมาคือการดึงเจ้าตัวจิ๋วให้สุดแรงเกิด เพื่อทดสอบความยืดหยุ่น ถ้าผลการทดลองออกมาว่าด้ายขาด ก็ต้องเลาะรื้อใหม่หมด

จนได้ผลงานเนี้ยบไม่มีที่ติแล้ว ขั้นตอนต่อมาคือ จำหน่าย รองประธานสหภาพฯ เผยว่า เตรียมหน่วยขายไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนสถานที่นั้นกำลังปรึกษากันอยู่ว่าจะไปตามตลาดนัด หรือขายตามโรงงาน

"ขายตรงเลยก็ได้นะ ประมาณว่าใช้ดีแล้วช่วยบอกต่อ" สุ เสนอความคิด

ส่วนหนึ่งเพราะสุมั่นใจในคุณภาพของวัตถุดิบ ความประณีตในการเย็บ และราคาสุดคุ้ม

กางเกงในไม่ว่าไซส์ S M หรือ L ยี่ห้อ Try Arm ก็เคาะราคาขายตัวละ 39 บาทหมด

"ถุงใส่ขายใบละ 90 สตางค์ ตัวหนึ่งใช้ยาง 1 เมตรประมาณ 3 บาท รวมค่าผ้า ต้นทุนน่าจะอยู่ที่ยี่สิบกว่าบาท อันนี้เราซื้อวัตถุดิบทีละไม่เยอะนะ ถ้าซื้อทีละเยอะๆ จะถูกกว่านี้อีก เลยตกลงกันว่าจะขายราคาเท่านี้ ไม่ขูดรีดคนไทยด้วยกัน และที่สำคัญ เราอยากให้ไทรอัมพ์รู้ว่าเราก็ทำได้เหมือนกัน แถมราคาถูกกว่าด้วย" แต่ราคานี้ยังไม่รวมค่าแรง หวีเสริม

กำลังการผลิตวันแรก (พุธที่ 27 ตุลาคม) อยู่ที่ 20 กว่าตัว วันที่สอง เริ่มเข้าที่เข้าทางก็เพิ่มเป็น 50-60 ตัว วันที่สามยอดตอนบ่ายอยู่ที่ 100 ตัวเศษ

ตอนนี้ฝ่ายขายของTry Arm ยังไม่ต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่ เพราะลำพังขายหน้าจักรตอนนี้ก็แทบไม่ทัน มีลูกค้าเดินเท้าเข้ามาอุดหนุนเป็นระยะ จนไม่พอขาย

"เมื่อวานก็มีเลขารัฐมนตรีลงมาซื้อ เขาบอกว่าใส่ดีมาก" หวีเล่าไปยิ้มไป แถมยังอวดอีกด้วยว่า ยังมีอีกหลายเจ้าที่ติดต่อขอรับซื้อไปขายต่อแต่ต้องปฏิเสธไปเพราะทำไม่ทันจริงๆ

ไม่มีเจ้านาย-ลูกน้อง

ก่อนเดินฝีจักร มือเย็บตัวแม่อย่าง หวี แหม่ม และ สุ ก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกันว่า ผลงานจะออกมาเป็นอย่างไร

แต่พอยอดขายกับคำชมกลับมาชนิดดีใจหาย ทั้งสามและเพื่อนๆ เหมือนได้แรงฮึดลูกใหญ่ ในการก้าวต่อไป ไม่หวังกลับไปเป็นลูกจ้างอีกแล้ว

"คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ" แหม่มที่ดูเหมือนยังอาลัยอาวรณ์มากที่สุด เปรยขึ้น

ต่างจากหวีและสุ ที่บอกว่านั่งทำงานใต้กระทรวงแรงงาน มีธรรมชาติพัดลมมาให้ทั้งวัน สบายกว่ากันเยอะเลย

"บางคนยังนั่งทานกาแฟ นั่งทำโน่น ทำนี่ก่อน แล้วค่อยมาทำงาน ไม่เครียดเท่าไหร่ ได้ออกกำลังกายตอนเช้าด้วย ว่างก็ร้องรำทำเพลง" หวีเล่ากิจวัตรให้ฟัง ระหว่างทำงานก็ผ่อนคลายมากขึ้น ภายใต้บรรยากาศทำกันไปคุยกันไป ใครทำไม่ได้ในขั้นตอนไหน ก็ปรึกษาหรือช่วยเหลือกัน

ตรงข้ามกับชั่วโมงการทำงานใต้บริษัทยักษ์ใหญ่ ที่แหม่มบรรยายว่า พนักงานคุยกันเองไม่ได้ สงสัยอะไร ถามได้คนเดียวคือ หัวหน้า

"บางทีเราว่าไม่สวยแต่หัวหน้าว่าสวย เราก็เถียงไม่ได้ เราเป็นคนเย็บเรารู้ว่าอะไรสวยไม่สวย แต่หัวหน้าเขาเย็บไม่เป็น แค่อ่านวิธีทำ อ่านตำราภาษาอังกฤษเอา"

ธันยธรณ์ เผยต่อว่า ระบบโครงสร้างคร่าวๆ ของ Try Arm จะมีหัวหน้า ลูกน้อง ทุกคนเป็นพนักงานเท่าเทียมกันหมด พนักงานคนไหนแก่ก็จะไม่ให้ออก แต่จะโอนย้ายไปอยู่แผนกที่ใช้แรงและสายตาน้อยลง ส่วนค่าตอบแทนก็จะใช้ระบบสหกรณ์เข้ามาช่วย

"เขามาไล่เรา เราก็ไม่ไป เรามีความสุขแล้ว บ้านก็ไม่ต้องเช่า บางคนคืนห้องไปหมดแล้ว" สุที่กินนอนที่นี่ บอกความรู้สึก

มองโลกในแง่ดี การทำ Try Arm แทน Triumph ก็ทำให้สาวๆ นักเย็บ นอกจากจะมีเวลาหันมาดูแลตัวเองมากขึ้น และหูตาสว่างกับบางเรื่องมากขึ้น

"สมัยก่อน กว่าจะได้บรรจุงาน ตั้ง 4 เดือนนะ ระหว่างนั้นห้ามขาดลา มาสาย ต้องทำงานได้ตามเป้า ช่วงนั้นร้องไห้ทุกวันเลย กลัวไม่ได้บรรจุ พอบรรจุแล้ว อีก 6 เดือนถึงจะได้ปรับเงินเดือน แถมประเมินผลทุกๆ 3 เดือนอีก และถ้าทำได้ไม่เข้าเป้า รุ่งเช้าก็จะถูกเรียกเข้าห้องเย็น โดนหัวหน้าซักว่าทำไมทำไม่ได้" แหม่ม ยังจำได้ดี
ถึงอย่างนั้น ด้วยแบรนด์ที่ติดตลาดไปทั่วโลก ก็ยังมีคนสนใจ อยากเข้ามาเป็นฉันทนาของมงกุฏใบนี้ให้ได้

"เราทำงานแบบคูปองนาที ยิ่งทำได้มากก็ได้เงินมาก ป่วยแค่ไหนก็ไม่ลา กลัวไม่ได้เบี้ยขยัน 450 บาท ขนาดวันหนึ่ง รถรับส่งพนักงานเกิดอุบัติเหตุชนนะ เพื่อนบางคนเลือดไหลเต็มเสื้อก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาล แต่มารูดบัตรเข้าทำงานก่อน วันนั้นมันสิ้นเดือนพอดี ต้องมารูดบัตรให้ทัน" แหม่ม ขำขื่นๆ

เช่นเดียวกับหวีที่สมัยก่อนไม่เคยพลาดเบี้ยขยันแม้สักเดือน

"พอมาคิดย้อนหลังนะ แหม (เสียงสูง) ทำไมเราต้องทำขนาดนั้นด้วยวะ" อดีตพนักงานดีเด่นตบเขาฉาด

แม้สายพานการผลิตภายใต้แบรนด์น้องใหม่จะเพิ่งเริ่มต้น แต่อย่างน้อยๆ การเปลี่ยนจากสถานะจาก "ช่างเย็บ" ในวันนั้น มาเป็นเจ้าของกิจการร่วมกัน ณ วันนี้ ทำให้ชีวิตที่สิ้นหวัง รอแค่ค่าชดเชยไปวันๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง แม้จำนวนเงินที่ได้จะยังเทียบไม่ได้กับฐานเงินเดือนเก่าก็ตาม

และอย่างน้อย ฉันทนาเหล่านี้ก็ได้ทำรู้จักและเข้าใจ "นายจ้าง" มากขึ้น

"จากเงินทุนต่อตัวที่เราคิดมันแค่ไม่กี่สิบบาท แต่พอเอาขึ้นห้าง แพงจนซื้อไม่ลง เราคนเย็บเองยังไม่เคยซื้อใส่ ต้องรอแต่เขาเอามาเซลล์ถึงจะได้ซื้อ เลยอยากถามว่า ส่วนต่างระหว่างต้นทุนกับราคาขาย มันไปอยู่ไหน และทำไมถึงจ้างเราออกด้วยมูลค่าเท่ากับเสื้อในแค่ 40 ตัว (ราวๆ 150,000 บาท) เท่านั้น" สุ ตั้งคำถาม

กระบวนการถัดจากนี้ สหภาพแรงงานไทรอัมพ์วางไว้ว่า หลังจากผลิตกางเกงในได้ในปริมาณมากและคุณภาพเข้าที่เข้าทางแล้ว จะจัดงานเปิดตัว แยกแยะต้นทุนให้เห็นอย่างชัดเจน เพื่อชี้แจงให้สังคมได้รับรู้ หลังจากนั้นจะเดินหน้าขายอย่างเต็มตัว ในราคาที่ยืนยันว่าไม่แพง เอาแค่พออยู่ได้

"เราก็อยากให้คนไทยสนับสนุนแรงงานไทยด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนนิสัยคนไทยได้หรือเปล่า อยากให้สนใจสินค้าไทย ช่วยเหลือคนไทยด้วยกัน หรือใครสนใจอยากเข้ามาเรียนรู้ เราก็ไม่หวง ขอแค่เป็นนักสู้เหมือนกันก็พอ" หวี ยืนยัน

ถึงจะเน้นไปที่คุณภาพการผลิต แต่ในมุมการออกแบบ ดีไซน์ให้สวยงาม ก็เป็นอีกสิ่งที่ Try Arm ไม่ลืม

"อันไหนน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม เราก็หยิบมาใส่ ไม่ต้องห่วง ขั้นตอนนี้เราได้อดีตมือดีไซน์อันดับ 1 ของโรงงานมาทำให้ อย่างที่บอก" หวี บอกอีกว่า ตอนนี้กางเกงในที่ทำออกมามีทั้งหมด 6 รุ่นเลิกจ้าง ได้แก่รุ่น 1959 - 1964

และอีกรุ่นหนึ่งที่ยังไม่เปิดตัว ซึ่งหวีหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้อง เซ็กซี่สุดๆ

"เรียกว่ารุ่นอีแรดค่ะ มาจาก แอลแรด (LRAD : เสียงเครื่องสลายม็อบ) ที่รัฐสภาเขาเปิดไล่เรา ต้องเซ็กซี่มากๆ เข้ากับอาวุธสงครามดี"

ส่วนลูกค้าที่ถามถึง "บรา" นั้น หวีบอกว่า ต้องรออีกนิด รอให้กระบวนการผลิตท่อนล่างเข้าที่เข้าทางก่อน

รับรองว่าคราวนี้ มาแบบเซ็กซี่และไม่มีน้ำตา...แน่นอน

...............................................

ความเดิมตอนที่แล้ว

พนักงานบริษัท บอดี้แฟชั่น (ประเทศไทย) ผู้ผลิตและจัดจำหน่ายชุดชั้นในและชุดว่ายน้ำยี่ห้อไทรอัมพ์ (Triumph),วาเลนเซีย ( Valinsere), สล็อกกี้ (Sloggi), อาโม (Amo) และ ออม (Hom) จำกัด1,959 คน ถูกบอกเลิกจ้างโดยไม่ทราบล่วงหน้ามาก่อน สืบเนื่องมาจากการปรับโครงสร้างกิจการทั่วโลก

เวลาประมาณ 01.00น. ของคืนวันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน ผู้โชคร้ายได้รับข่าวผ่านข้อความสั้นในโทรศัพท์มือถือให้มาร่วมรับฟังข้อเท็จจริงจากบริษัท ที่ไบเทค บางนา ในเช้าวันจันทร์ที่ 29 มิถุนายน

"พอไปถึง คนที่มาแจกซองเป็นทหารใส่ชุดดำ พกอาวุธ ก่อนเข้าไปมีการตรวจกระเป๋าขวดน้ำก็ไม่ให้เอาเข้า คิดดู ใครมันจะพกอาวุธไป เราเองยังไม่รู้เลยว่าไปทำอะไร" บุญรอด สายวงศ์ เลขาธิการสหภาพแรงงานไทรอัมพ์อินเตอร์เนชั่นแนล อธิบายว่า ในจำนวน 1,959 คนนี้ แบ่งเป็น 4 ประเภท คือ 1.ขาด ลา มาสาย 2.คนท้อง 3. อายุงานมาก และ 4.เจ็บป่วยจากการทำงาน

เงินชดเชยที่ได้มาจากบริษัท บุญรอดบอกว่า เท่ากับชุดว่ายน้ำดีๆ 40 ตัว

จึงเป็นที่มาของการชุมนุม ซึ่งตอนนี้กระจายกำลังเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกหน้าโรงงานย่านบางพลี กับกลุ่ม Try Arm นี้ ใต้กระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม

อ่านเรื่องราวก่อนหน้านี้ของพวกเขาได้ที่ www.bangkokbiznews.com/.../Bra-story-เซ็กซี่บนรอยน้ำตา.html

Source : http://tryarm.blogspot.com/2009/11/try-arm_04.html

"ฮาร่า"สู่"ไทรอัมพ์" พลังหญิงสู้นายทุน

2011-03-09T22:14:00.001-08:00

โดย ณัฐพงษ์ บุณยพรหม (ข่าวสดรายวัน วันที่ 08 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ปีที่ 19 ฉบับที่ 6919 หน้า 5)

เป็นเวลากว่า 5 เดือน แล้วที่อดีตพนักงานหญิง 1,959 ชีวิต ของ บริษัท บอดี้ แฟชั่น (ประเทศไทย) จำกัด เป็นบริษัทที่ผลิตชุดชั้นในยี่ห้อดัง ไทรอัมพ์ วาเลนเซีย และ สล็อกกี้ ถูกนาย จ้างเลิกจ้าง ด้วยเหตุผลจากพิษเศรษฐกิจ

แต่ ยังมีสมาชิกของสหภาพแรงงานไทรอัมพ์อินเตอร์ เนชั่นแนล แห่งประเทศไทย บริษัทในเครือ ประมาณ 200-300 คน ที่ไม่ยอมแพ้ ชุมนุมที่หน้าบริษัท ตั้งแต่วันที่ 29 มิ.ย. 2552 เพื่อให้บริษัทรับกลับเข้าทำงานตามเดิม แต่ข้อเรียกร้องยังไม่บรรลุผล

ต่อมา พวกเขาตัดสินใจปักหลักชุมนุมแบบยืดเยื้อ โดยใช้พื้นที่ใต้อาคารของกระทรวงแรงงาน หวังว่าจะได้รับชัยชนะจากการต่อสู้ จนถึงวันนี้เป็นเวลาเกือบเดือนแล้ว การชุมนุมของแรงงานหญิงไทรอัมพ์ก็ยังคงดำเนินต่อไป โดยมี น.ส.จิตรา คชเดช ประธานสหภาพแรงงานฯ เป็นแกนนำ

ด้วยการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ พนักงานทั้งหมดไม่มีรายได้ จึงจำเป็นต้องหาทุนรอนไว้ สำหรับการต่อสู้ในระยะยาว

ด้วยพนักงานที่ถูกเลิกจ้าง ส่วนใหญ่เคยทำงานในแผนกชุดว่ายน้ำ และแผนกชุดชั้นใน พวกเขาจึงรวมตัวกันผลิตชุดชั้นในออกมาขายภายใต้แบรนด์ "ไทร อาร์ม" (Try Arm)

ธัญยธรณ์ คีรีถาวรพัฒน์ รองประธานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ฯ เล่าถึงแนวคิดนี้ว่า ชุดชั้นในยี่ห้อไทร อาร์ม มีความหมายว่า มือที่ทำงาน เพราะพวกเราเป็นคนทำงาน พนักงานแต่ละคนมีฝีมือ และประสบการณ์ในการเย็บผ้ามานานกว่า 10 ปี แม้นายจ้างจะช่วยเหลือด้วยการจ่ายเงินชดเชย และเงินช่วยเหลือพิเศษเพิ่มเติมอีกคนละ 1 เดือน ของเงินเดือนงวดสุดท้าย แต่พวกเราทุกคนอยากกลับเข้าทำงาน

ดังนั้น จึงเริ่มมองว่าจะมีวิธีไหนที่จะใช้ต่อสู้กับบริษัทได้ แนวทางนี้ก็เป็นการต่อสู้ที่ดี จึงเริ่มคิดทำชุดชั้นในขึ้น โดยเริ่มผลิตกางเกงใน ขึ้นวันแรกเมื่อวันที่ 23 ต.ค. ที่ผ่านมา เนื่อง จากยังขาดอุปกรณ์และความพร้อมในเรื่องต่างๆ จึงทำแต่กางเกงใน แต่ในอนาคตอาจจะรวมกลุ่มกันตั้งเป็นสหกรณ์ขึ้น แต่จะไม่ทำในแง่ของระบบเงินทุน

ขณะที่ สวี สุดารัตน์ ผู้มีหน้าที่ควบคุมการผลิตชุดชั้นใน บอกว่า วิธีการผลิตของพวกเรา คือ ใครมีจักรเย็บผ้าก็ให้นำมาใช้ จนในที่สุดหาจักรได้ทั้งหมด 9 ตัว แรงงานก็เป็นพี่น้องไทรอัมพ์มาช่วยกัน เนื่องจากจำนวนคนและอุปกรณ์ที่จำกัด จึงผลิตกางเกงในได้วันละ 60-70 ตัว ผลิตออกมาหลายสี หลายขนาด ตั้งแต่ไซซ์เอส ไปจนถึงเอ็กซ์แอล

ส่วนราคาก็ไม่แพง แล้วแต่เนื้อผ้า ถ้าเป็นแบบธรรมดา ตัวละ 39 บาท หากผ้าเนื้อดีราคา 79 บาท เป็นราคาต้นทุน ยังไม่ได้บวกค่าแรง พวกเราไม่ได้ทำแค่ชุดชั้นในเท่านั้น แรงงานบางส่วนยังช่วยกันเย็บผ้าห่ม ผ้าพันคอ สานตะกร้า ภายใต้ยี่ห้อไทร อาร์ม ออกมาขายอีกด้วย

สวี บอกว่า การออกแบบกางเกงใน จะมีดีไซเนอร์ของบริษัทไทรอัมพ์ที่ถูกเลิกจ้างไปแล้วมาช่วยออกแบบให้ สำหรับขั้นตอนการออกแบบชุดชั้นใน ก็ไม่ยุ่งยากอะไร เริ่มจากการวางรูปแบบ ตัดต่อด้วยเข็มเดี่ยว วางลูกไม้ เย็บซิกแซ็ก จับโพ้ง เย็บเข้าข้าง เข้าเป้า พอเป็นรูปร่างขึ้นมาก็เย็บยางขา เย็บทับยางเอว ล้ม 2 เข็มทับยาง เมื่อเสร็จเป็นตัวกางเกงแล้วจึงนำมาทดลอง โดยนำไปถูกับผิวหนัง หากระคายเคือง ก็จะทำใหม่ทั้งหมด

"วัสดุอุปกรณ์ทุกอย่างพวกเราจัดหา มาเอง แต่ละวันจะไปซื้อผ้าที่ใช้ทำชุดชั้นในจากตลาดผ้าตามที่ต่างๆ ใช้ค่าใช้จ่ายจากเงินกองกลาง พอเริ่มขาย ก็ได้รับการตอบรับดีมาก มีลูกค้าเป็นกลุ่มวัยกลางคน ลูกค้าบางรายจากต่างประเทศติดต่อเข้ามาให้เราทำถึง 400 ตัว แต่ทำไม่ไหว จักรก็มีไม่พอ หากได้จักร 2 เข็มมาช่วย จะทำให้ผลิตสินค้าเร็วขึ้น ที่สำคัญกำลังคนเรามีไม่มากพอ"

"ส่วนสถานที่ก็อาศัยขายใต้อาคาร ของกระทรวงไปพลางก่อน แต่หากทางกระทรวงตัดไฟ พวกเราก็จะออกไปทำกันที่อื่น ที่สำคัญในเดือนธ.ค.นี้ ทางแกนนำสหภาพฯ จะเดินทางไปรณรงค์ปัญหาการเลิกจ้าง พร้อมทั้งแนะนำสินค้าในประเทศแถบยุโรป เนื่องจากบริษัทในยุโรปให้ความสำคัญกับหลักสิทธิมนุษยชน และการเคารพสิทธิของลูกจ้าง" สวี กล่าว

วิธีการต่อสู้ของแรงงานหญิง ไทรอัมพ์ เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต เมื่อปีพ.ศ.2518 มีเหตุนัดหยุดงานประท้วงของแรงงานตามโรงงานต่างๆ หนึ่งในนั้นคือโรงงานยีนส์ฮาร่า ย่านตรอกจันทน์ เพื่อเรียกร้องปัญหาค่าแรงและสวัสดิการ

ภายใต้การนำของ "นิยม ขันโท" แรงงานหญิงฮาร่า ผนึกกับกลุ่มนักศึกษาที่มี "วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์" ที่ปรึกษาสมัชชาคนจนผู้ล่วงลับ ร่วมด้วย

การต่อสู้ยืดเยื้อ นายจ้างไม่ยอมเจรจา และยังไล่คนงานที่ประท้วงออก ทำให้แรงงานหญิงไม่พอใจและยึดโรงงาน พร้อมทั้งตั้งชื่อโรงงานใหม่ว่า "สามัคคีกรรมกร" ผลิตสินค้าออกมาขาย โดยใช้วัตถุดิบที่เหลืออยู่ และใช้โลโก้สินค้าเป็นรูปค้อนกับเคียว

จนฝ่ายอำนาจรัฐต้องปราบปราม โดยการใช้กำลังเข้าจับกุม และยึดโรงงานคืนในเดือนมี.ค. 2519

แต่ สำหรับกรณีแรงงานหญิงไทรอัมพ์ ในครั้งนี้พวกเขาใช้โลโก้รูปกำปั้น แทนการต่อสู้ พร้อมทั้งประกาศเจตนารมณ์ที่จะยืนหยัดเรียกร้องความเป็นธรรมให้ถึงที่สุด

ท่านใดสนใจที่จะช่วยอุดหนุนสินค้า "ไทร อาร์ม" เพื่อใช้เป็นทุนในการต่อสู้ของพวกเขา สามารถคลิกเข้าไปดูที่ www.tryarm.blogspot.com หรือติดต่อได้ที่ 08-7020-6672 และ 08-7926-5231

Source : http://tryarm.blogspot.com/2009/11/blog-post.html

Angry Underpants : Laid-off garment workers take on former boss at own game and strike blow for labour rights,

2011-03-09T22:13:00.001-08:00

Published: (@ http://www.bangkokpost.com/ )20/02/2010 at 12:00 AM
Newspaper section: News

Factory workers made redundant from swimwear and undergarment giant Triumph International are taking on their former employer at his own game.

The workers run a small factory making underwear, which started as a protest gesture but is now an earner in its own right.

They call their brand Try Arm, a name inspired by a drawing given to the workers by a Chulalongkorn student who sympathised with their plight.

She drew women workers, their arms raised, in a gesture symbolising their labour struggle, said Jitra Kotchadej, union adviser to the workers.

When they lost their jobs last year, some of the workers had worked for Triumph for more than 30 years. They say they are still waiting for a decent explanation from the company about why they were laid off.

The workers created the brand last October, two months after they were made redundant by Body Fashion Thailand (BFT), Triumph's manufacturing arm.

The firm laid off 1,959 workers at its factory in Samut Prakan's Bang Phli district in August, citing a "global restructuring programme to deal with the difficult economic conditions".

The redundant workers, mainly women, said the firm failed to tell them their jobs were at risk.

It also refused to pay severance compensation as required by labour laws - allegations denied by the BFT.

The labour union lodged complaints with the company and protested at the Swiss embassy, asking it to look into the affair.

The lingerie firm is based in Switzerland.

After their petitions fell on deaf ears, 500 angry workers broke into the Labour Ministry's compound on Oct 13 and set up camp there. Their protest persists to this day.

The workers turned the ground floor of the Labour Protection and Welfare Department building into a makeshift lingerie factory. They make underwear under the "Try Arm" brand.

The brand name was inspired by the protest, as was the underwear venture itself.

However, customers have quickly taken to the new brand of lingerie, which they can buy for half the price of a pair of cheap underpants by Triumph.

About 50 workers, including designers, sewers and pattern cutters, work at the Try Arm "factory".

Workers brought in nine sewing machines from home, and borrowed 50,000 baht start-up money from the BFT union's strike fund for materials.

"We want to show the world that we are skilled workers and we need a better explanation from the company about why they made us redundant," said Tanyathorn Khiritawornpat, a Try Arm founder.

"Try Arm underwear also proves the point that lingerie giants are raking in huge profits from their products," said the 38-year-old Kanchanaburi native.

"We know the product cost is much lower than the market price, because we can make it for much less."

The BFT's labour union says the production cost of a pair of underpants - which can sell for 1,000-1,200 baht in European countries - is less than 100 baht.

From the first pair of Try Arm panties which was made in late October, more than 3,000 pairs of underpants have now been sold to customers here and overseas. The workers have made almost 500,000 baht.

Customers include labour advocacy groups and the general public who bought the products from BFT union's booths at seminars.

"There were also some walk-in customers, who came to buy Try Arm panties at our mini-factory at the ministry," said Ms Tanyathorn.

The workers make various styles of underpants, which sell for 39, 59, and 69 baht, depending on fabric quality and design.

Each style comes in various colours and sizes, from the smallest size, XS, to the biggest, XXL, which is the best-selling size.

The makeshift factory cannot make complicated lingerie products, such as bras, as more advanced machines are needed.

"We select quality materials, including lace and elastic for our products.

"The garments are assembled by the same hands that used to make a world-class lingerie brand," said Vipa Matchachart, 34, another sacked BFT worker who runs the Try Arm project.

High-quality fabric is expensive, but the workers know where to buy it cheaply.

"We bought high-grade fabric that was left over from garment factories," she said.

The panties were originally just a symbol of the workers' fight. Now, they have become an earner in their own right.

"Try Arm panties are proof that good quality panties can be made cheaply without the need for branding costs, or advertising," said union adviser Ms Jitra.

"They also represent a new choice for consumers who want to support fair trade and buy products made by craftspeople who work for themselves," she said.

Source : http://www.bangkokpost.com/news/local/33204/angry-underpants

Garment Workes Start Own Production

2011-03-09T22:11:00.001-08:00

08.03.2010 | news Newsdesk

08.03.2010 | news Niels C. Jensen and Pimjai Chaimongkol | photos Niels C. Jensen

At the first level in a four storey house in the Somrong area in Bangkok a group of fired garment workers, from the international recognized underwear brand Triumph, are producing their own brand underwear called Try Arm, with support from various organisations among them the Danish labour union 3F.

Last year around 2000 workers were fired from a Triumph International factory in Bangkok, according to the Triumph International Labour Union they were without the management having the prober negotiations with the workers.

”We think they were fired because the workers union were getting stronger, so the management moved the production to Nakorn Sawan, where salaries are lower and there is no union,” says Jittra Cotshadet who is advisor of the Triumph International Labour Union in Thailand.

Therefore the workers demonstrated and protested four month at the Triumph factory and later on at the Ministry of Labour to get their jobs back or at least have open discussions with the Triumph management.

Cooperation Try Arm

Meanwhile a group of women had the idea to start their own cooperative and produce their own underwear: They wanted to prove that they have the skills needed, show their protest against Triumph International and of course to have an income.

They decided to name their new brand Try Arm. For one Try Arm sounds familiar to Triumph and second the Try Arm name symbolizes the women's fight with Triumph International.

“The logo of Try Arm is a red coloured tied fist, also a strong brand for the working class compared to the logo of Triumph which is like a crown, and related to the rich people,” explains Jittra Cotshadet.
Victory to the fired workers

The 28th February the Ministry of Labour decided to support the women and their plans for the Try Arm cooperation, the ministry granted them loans and donated some machines to the ladies.

And with money from different non governmental organizations and the loans from the government Try Arm started their garment production in a rented building in the Somrong area at the 1st of March, until then they had produced the clothing at the union office.

“We got support from different organisations. Oxfarm Belgium helped us go to the big COP15 demonstration in Copenhagen and we have got some in support from the Danish union 3F, which now are paying our rent. And the Clean Clothes Campaign has also helped us a lot,” tells Jittra Cotshadet from Triumph International Labour Union.

No boss

The Try Arm cooperation is run by democratic management and the workers are paid by sharing the revenue equally at the end of each month. Very different from the Triumph factory claims one the female workers, Saowanee Saegsawang:

“At the Triumph factory there was a lot of rules and we just had to follow orders. Here I have the possibility to express my opinion. I can for example go directly to the designer and tell him what I think about his designs.”

Read also:
Women's Demonstration (http://scandasia.com/viewNews.php?coun_code=dk&news_id=5994)

8th of March is International Women's Day ( http://scandasia.com/viewNews.php?coun_code=dk&news_id=5993)

Source : http://scandasia.com/viewNews.php?coun_code=dk&news_id=5995

‘Try Arm’ underwear by the producers of Triumph

2011-03-09T22:10:00.001-08:00

Written by Mutita Chuachang, Orapin Yingyongpattana
Photos by Witthayakorn Bunruang
First published, Thu, 22/10/2009 at http://www.prachatai.com/english/node/1456

On the ground floor of the Ministry of Labour, amid campaign banners and luggage scattered around, groups of women are engaged in activities. When night falls, mosquito nets of various colours occupy the place. These are members of the Triumph Labour Union, which has been active since 1980, and is reputedly one of the most enduring.

1,960 union members were laid off in late June due to, the company claimed, a fall in orders and restructuring. However, the company has set up a new factory and hired temporary labour in Nakhon Sawan instead.

The workers have since staged protests and rallies demanding the company reinstate them, or at least pay fair compensation.

It has been over a hundred days already. Many of them have moved from their protest site in front of the factory in Bang Phli, Samut Prakan, to the Ministry of Labour in Bangkok.

Now they are in the process of producing a prototype of their own brand of panties called ‘Try Arm’. Using jargon incomprehensible to those outside their profession, they have been discussing about how to make it to the same, or almost the same, standards as the products they made for the world class brand. They have smuggled four ‘unadjusted’ sewing machines from their homes to the ministry building.

Nearly 200 workers at the ministry work in different sections, on very specific tasks, as in the factory. They more or less represent all sections in the production line.

‘The negotiations have been going nowhere. Being here with nothing to do, we see many people walking up and down. So we’ve come up with the idea of making panties for sale,’ says Jitra Kotchadej, former Chair of the union, who was the first to be dismissed by the company.

They brainstormed about the project one night. A Triumph designer and a sewing machine technician, who were also laid off, volunteered to help. They put together scrap cloth which each of them has bought from the factory, and bought some more.

‘The designer is very skilled. But the company has bought designs from abroad instead. So he was laid off. He came here for just half an hour, and in no time he came up with 6 designs. These are going to be panties of a design and quality on a par with those of the Triumph brand, because they are made by the same people,’ a bespectacled woman says proudly.

They seem proud of their skill and what they have been doing for years or decades. They can talk at great length and in great detail of how to produce underwear. Apparently, according to their description, to make such a small item of underwear requires skilled effort and minutely detailed care.

Asked what she did in the factory, Jitra says, ‘Check 100.’

‘!!???’

Another jargon for quality control. A finished product has to be tested for its durability and elasticity by being yanked. And the lace must be aligned perfectly on both sides, etc.

‘Our skills are not mediocre. Many global brands have hired Triumph. And Thai Triumph’s work is meticulous. The swimsuits used in the Miss Thailand pageant the other night were made by us. It was the last lot before the layoff,’ Jitra says proudly.

‘Try Arm’ sounds similar to ‘Triumph’. And it is meant to be symbolic of their struggle and to represent quality products which are not expensive and exploitative of labour.

‘We think we will start at a price of 19 baht, focusing on middle-aged customers,’ Jitra says.

This is in the hope of bringing in some revenue to support their struggle. For months, they have relied on their dwindling ‘strike fund’ which the union collected from members. After a strike and the company’s subsequent lock-out for 42 days in 1999, they set up the fund in 2000, collecting 10 baht a month from each union member.

‘We will start with panties, and if they sell, we’ll make more women’s underwear, and then swimsuits. Most of us are skilled swimsuit makers. We’ll probably call a press conference, organize a fashion show, and hold an auction for the first ‘Try Arm’ swimsuit, like those famous brands,’ Jitra laughs heartily.

‘But, first, we will present the first pair of panties to the Director-General of the Department of Labour. He has walked up and down here. We’ve already noted his size,’ the bespectacled woman says with a wink.

Source:
http://www.prachatai.com/journal/2009/10/26266

ชุดชั้นใน “ไทรอาร์ม” ก้าวต่อไปด้วยฝีมือและจักรเย็บผ้า

2011-03-09T22:08:00.000-08:00

บทความนี้นำมาจากเวปไซต์ของนิตยสาร สารคดี ชื่อบทความว่า ชุดชั้นใน “ไทรอาร์ม” ก้าวต่อไปด้วยฝีมือและจักรเย็บผ้า ซึ่งลองใน โลกใบใหญ่ - แรงงาน โดยมี ฐิติพันธ์ พัฒนมงคล : รายงาน และ บันสิทธิ์ บุณยะรัตเวช : ถ่ายภาพ ใน ฉบับที่ 304 > มิถุนายน 53 ปีที่ 26 และเผยแพร่ใน http://www.sarakadee.com/web/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=1022

จากจักรเย็บผ้าที่สมาชิกขนกันมาจากบ้านจำนวน ๕ หลัง เพิ่มขึ้นเป็น ๙ หลังในเวลาต่อมา แม้จะแตกต่างอย่างเปรียบเทียบกันไม่ได้กับปริมาณจักรนับพันหลังในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าข้ามชาติยักษ์ใหญ่ที่พวกเขาเคยทำงาน แต่การต่อสู้ด้วยฝีมือและจักรเย็บผ้าก็ยังคงดำเนินต่อไป ควบคู่กับการรณรงค์เรียกร้องสิทธิของคนงานทั้งในประเทศและต่างประเทศ อาทิ ยื่นหนังสือต่อกระทรวงเศรษฐกิจของประเทศสวิต-เซอร์แลนด์ให้พิจารณาคำร้องว่าบริษัทไทรอัมพ์ อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด ซึ่งจดทะเบียนที่สวิตเซอร์แลนด์ มิได้ปฏิบัติตามหลักสากลขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา หรือ OECD (Organisation for Economic Co-operation and Development) ในการเลิกจ้างงาน เป็นต้น
ในส่วนการผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์กางเกงชั้นในไทรอาร์มก็ได้รับการตอบรับอย่างดีเสมอมา ทั้งจากบุคลากรภายในกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ประชาชนที่รับทราบเรื่องราวผ่านการประชา-สัมพันธ์ของสื่อสารมวลชน ตลอดจนหน่วยงานด้านสิทธิมนุษยชนของต่างประเทศที่ติดต่อสั่งซื้อสินค้าผ่านทางระบบอินเทอร์เน็ต

จวบจนกระทั่งวันที่ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ หลังจากปักหลักชุมนุมมายาวนาน อดีตคนงานที่ถูกเลิกจ้างจึงร่วมลงนามในบันทึกข้อตกลงร่วมกับผู้บริหารกระทรวงแรงงานและสวัสดิการสังคม ยอมรับจักรเย็บผ้าจำนวน ๒๕๐ หลัง (จากที่เรียกร้องทั้งหมดจำนวน ๕๖๐ หลัง) เพื่อนำไปเป็นเครื่องมือประกอบวิชาชีพ และยุติการชุมนุมในวันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา

จิตรากล่าวว่า “ตลอดการชุมนุมยาวนานถึง ๘ เดือน พวกเราเจอทั้งรอยยิ้มและน้ำตา จากที่ในช่วงแรกมีผู้เข้าร่วมชุมนุมนับพันคน เมื่อเวลาผ่านไป ข้อเรียกร้องที่ไม่เคยได้รับการตอบสนองไม่ว่าจากรัฐบาลหรือเจ้าของบริษัทก็ทำให้หลายคนถอดใจ แยกย้ายกลับภูมิลำเนาของตนเอง“

๙ มีนาคม ๒๕๕๓ จักรเย็บผ้าในห้องแถวสีฟ้าอ่อนในซอยสุขุมวิท ๑๑๕ ย่านสำโรง จังหวัดสมุทรปราการ สถานที่ประกอบการแห่งใหม่ของชุดชั้นในไทรอาร์ม ก็ได้เริ่มเดินสายพานการผลิตอีกครั้ง

ละมัย วงษ์ละคร วัย ๔๑ ปี อายุงานจากบริษัทเดิม ๑๗ ปี อธิบายขั้นตอนการทำงานภายในสถานที่ทำงานแห่งใหม่ให้ฟังว่า “เราเริ่มต้นด้วยการเลือกซื้อผ้าปลายไม้จากร้านค้าที่เหมาซื้อผ้ามาจากโรงงานผลิตชุดชั้นในยี่ห้อดัง ผ้าปลายไม้เหล่านี้เป็นผ้าที่โรงงานเย็บผ้าขนาดใหญ่ไม่ใช้แล้ว แต่เรายังสามารถเอามาตัดกางเกงในได้เป็นร้อยตัว นับเป็นผ้าคุณภาพดีที่มีราคาย่อมเยา จากนั้นก็เอาผ้ามาตัดออกเป็นชิ้นตามแม่พิมพ์กางเกงในแต่ละสไตล์ที่ออกแบบไว้ ในขั้นนี้ถ้าเป็นโรงงานใหญ่เขาใช้เครื่องจักรแบนด์ไนฟ์ที่มีประสิทธิภาพสูง สามารถตัดผ้าตามแม่พิมพ์ที่มีความละเอียดได้คราวละสิบๆ ผืน แต่เราต้องใช้กรรไกรตัด ได้คราวละ ๔ ผืนเท่านั้น จากนั้นก็ส่งผ้า ซับใน ด้าย พร้อมยางยืดหรือผ้ากุ๊นตามแต่สไตล์ให้พนักงานเย็บ

“เมื่อวัตถุดิบถึงมือพนักงานเย็บ กระบวนการเย็บเริ่มต้นจากการเย็บเข้าเป้าด้วยจักรโพ้ง เนาเป้าด้วยจักรเข็มเดี่ยว เข้ายางขอบเอวและขอบขาด้วยจักรโพ้ง โล้มยางด้วยจักรยูดี หรือหากเป็นสไตล์ที่ใช้ผ้ากุ๊นแทนยางก็เปลี่ยนเป็นการใช้จักรซิกแซ็ก ถัดจากนั้นจึงเย็บเก็บปลายด้ายด้วยจักรเข็มเดี่ยว กระบวนการเย็บโดยสังเขปจะเป็นไปตามนี้ แทบไม่แตกต่างไปจากกระบวนการในบริษัทเดิม เพียงแต่สายงานการผลิตเราลดขนาดลง เสร็จเรียบร้อยแล้วจึงส่งต่อกางเกงชั้นในให้พนักงานตรวจสอบคุณภาพ ตรวจดูการเย็บตะเข็บ สรีระ ทดสอบความทนทานด้วยการออกแรงกระชาก หากไม่มีปัญหาก็บรรจุใส่ซอง รอการจัดจำหน่ายต่อไป”

ในรอบวัน โรงงานหลังน้อยแห่งนี้มีกำลังการผลิตกางเกงชั้นในราว ๒๐๐-๒๕๐ ตัว แบ่งออกเป็น ๗ สไตล์ ได้แก่ เต็มตัวขาเว้า-ขาสั้น ครึ่งตัวขาเว้า-ขาสั้น บิกินีขาเว้า-ขาสั้น และสไตล์ล่าสุดที่ถูกออกแบบให้มีเอวต่ำลงไปจากบิกินีอีกราว ๑ เซนติเมตร ขณะที่การผลิตเสื้อยกทรงและชุดว่ายน้ำยังเป็นเพียงโครงการในอนาคต เนื่องจากประสบปัญหาด้านปริมาณและคุณภาพของจักรเย็บผ้า ปัจจุบันกางเกงชั้นในไทรอาร์มมีราคาตัวละ ๕๙ บาท และ ๖๙ บาทตามแต่ละสไตล์ คิดเป็นราคาต้นทุนผ้า (ต่อตัว) ราว ๑๘ บาท ค่าลูกไม้ ๒ บาท ค่ายางยืด ๑๐ บาท ส่วนต่างที่เหลือจะถูกนำไปแปลงเป็นค่าเช่าสถานที่ ค่าน้ำค่าไฟ เงินกองกลาง และค่าแรงของแต่ละคน

ด้วยสนนราคานี้ นอกจากจะทำให้ผู้ผลิตมีรายได้จากการลงแรงทำงานที่ตนเองรักและมีความชำนาญแล้ว หากนำไปเปรียบเทียบกับราคาสินค้าคุณภาพทัดเทียมกันซึ่งวางจำหน่ายอยู่ตามห้างสรรพสินค้า-ติดตราโลโกยี่ห้อดัง ยังนับว่ามีราคาถูกกว่ามาก

อนาคตของชุดชั้นในไทรอาร์มกับชีวิตคนงานหลังถูกบรรษัทยักษ์ใหญ่เลิกจ้าง ทั้งเขาและเธอต่างเป็นผู้ลิขิตเอง

หมายเหตุ : อุดหนุนสินค้า “ไทรอาร์ม” ได้ที่ www.tryarm.blogspot.com โทร. ๐๘-๗๐๒๐-๖๖๗๒, ๐๘-๙๐๓๕-๖๕๖๔

Try Arm ชุดชั้นในเพื่อการต่อสู้

2011-03-09T22:04:00.000-08:00

บทความชื่อ "Try Arm ชุดชั้นในเพื่อการต่อสู้" เขียนโดย อาศิรา พนาราม
เผยแพร่ครั้งแรกใน เวปของ TCDCCONNECT http://www.tcdcconnect.com/content/blog/?p=7052 เมื่อ October 19th, 2010
ภาพ : จากแหล่งเดียวกัน

เรื่อง : อาศิรา พนาราม

1959 คือ จำนวนพนักงานของบริษัทบอดี้แฟชั่น ผู้ผลิตชุดชั้นในแบรนด์ดัง ที่ถูกเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรมในวันที่ 29 มิถุนายน 2552 หลายเดือนต่อมา “1959” ได้กลายมาเป็นชื่อรุ่นของกางเกงชั้นในรุ่นแรก ที่ผลิตโดย Try Arm แบรนด์ชุดชั้นในเพื่อการต่อสู้ จากฝีมือของอดีตพนักงานที่ถูกเลิกจ้างนั้น

พนักงานที่ถูกเลิกจ้างทั้งหมดนี้มีอายุงานระหว่าง 10 – 20 ปี ทุกคนรู้สึกว่าบริษัทปฏิบัติต่อพวกเขาไม่ต่างอะไรกับผักปลา (นึกจะทิ้งขว้างกันก็ทำอย่างง่ายดาย) เพราะบริษัทบอดี้แฟชั่นทำการเลิกจ้างทันทีโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า แม้ว่าพวกเขาจะได้รับเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน แต่บริษัทก็ได้ผิดต่อข้อตกลงที่เคยทำไว้กับสหภาพแรงงาน (ซึ่งรับรองโดยกฎหมาย พ.ร.บ. แรงงานสัมพันธ์ ปีพ.ศ. 2518) เกี่ยวกับการชดเชยในกรณีถูกเลิกจ้าง ซึ่งระบุไว้ว่าต้องมีการแจ้งล่วงหน้า และสำหรับพนักงานที่มีอายุงาน 6 ปีขึ้นไป ต้องได้รับเงินชดเชยเพิ่มอีกปีละ 20 วัน

จิตรา คชเดช อดีตประธานสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ (ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสหภาพแรงงานที่เข้มแข็งที่สุด ถึงขนาดที่บริษัทเคยยินยอมฟังข้อเรียกร้องของสหภาพทุกอย่าง) บอกว่า “เงินชดเชยที่พวกเธอได้รับนั้นมีค่าแค่ชุดชั้นในชั้นดีเพียง 40 ตัว” ดังนั้นการต่อสู้เพื่อประท้วงต่อการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมจึงเริ่มต้นขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป 8 เดือน โดยไม่ได้รับการเหลียวแลใดๆ (ทั้งจากทางบริษัทและทางราชการ) พวกเธอจึงต้องต่อสู้ด้วยไพ่ใบสุดท้ายที่มีอยู่ นั่นก็คือ ฝีมือการตัดเย็บชุดชั้นในคุณภาพดี

“ประท้วงไปก็ไม่มีใครสนใจ รัฐย่อมเอื้อประโยชน์กับนายทุนใหญ่อยู่แล้ว สู้มาทำสินค้าแข่งเลยดีกว่า ช่างฝีมือเราก็พร้อมทุกแผนก ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ” เสียงหนึ่งจากสาว Try Arm ดังขึ้นมา หลังจากวันนั้น “กางเกงในฝีมือแรงงานนอกระบบ” ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นเป็นสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ และการหาเลี้ยงปากท้องอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรม

“ฝีมือ” คือ ทุนรอนที่ใครจะมาพรากไปไม่ได้
“เราไม่ได้เรียนสูง ทำแต่โรงงาน จะออกไปทำอย่างอื่นก็ไม่ทำเป็น เราก็มีแต่สิ่งนี้เท่านั้นแหละ” พี่น้อย – วิภา มัจฉาชาติ หนึ่งในกลุ่ม Try Arm บอกกับเรา “สิ่งนี้” ในความหมายของพี่น้อย หมายถึง “ประสบการณ์” ที่สั่งสมจนเข้าเส้น กลายเป็นต้นทุนสำคัญในการทำธุรกิจครั้งนี้ และเมื่อตัดสินใจจะเย็บกางเกงในขายกันเองแล้ว พี่จิตรา หัวหน้ากลุ่มก็จัดการกู้ยืมเงินจากองทุนสหภาพแรงงานมาเป็นทุนตั้งต้น เพื่อซื้อจักรอุปกรณ์และวัตถุดิบ

ภาพของกางเกงในตัวแรกที่ผลิตจากใต้ถุนตึกกระทรวงแรงงาน ถูกเผยแพร่ออกไปผ่านการเคลื่อนไหวเรียกร้องของจิตรา ที่ลงทุนเดินทางไปประท้วงต่อบริษัทไทรอัมพ์ในหลายประเทศของยุโรป เหตุการณ์นี้ทำให้เธอได้ออร์เดอร์ล็อตแรก (2,000 ตัว) จากยุโรปมาต่อทุน ต่อจากนั้นผู้คนที่เดินผ่านไปมาในละแวกกระทรวงฯ ก็เข้ามาถามไถ่จนกลายเป็นลูกค้า วงจรธุรกิจเล็กๆ นี้จึงเติบโตขึ้นเป็นลำดับ โดยมีอดีตพนักงาน 30 ชีวิต (จากทั้งหมด 1,959 ชีวิต) ที่ตัดสินใจเข้าร่วมด้วย และทั้งหมดยอมรับค่าจ้าง 0 บาทในช่วงต้น ต่อมาไม่นานจิตราก็ริเริ่มทำบล็อกและเฟซบุ๊คของ Try Arm ขึ้น ซึ่งมีกระแสตอบรับดีมาก มีคนเข้ามาให้กำลังใจ สั่งซื้อ และสั่งไปขายมากมายทั่วประเทศ และมากขึ้นทุกวันๆ

ลาทีนายทุน ขอเป็นนายตัวเองดีกว่า
ในช่วงแรกๆ นั้นยังไม่มีอะไรมาบ่งบอกถึงสิ่งที่พวกเธอกำลังทำอยู่ แต่เรื่องราวที่ถูกบอกเล่าออกไปปากต่อปาก ทำให้หลายองค์กรเข้ามาศึกษาดูงาน จนเกิดการ “ร่วมด้วยช่วยกัน” พัฒนาเป็นไปให้เป็นการดูถูกฝีมือ็ต้องดูัท ชื่อและโลโก้ขึ้นในเวลาต่อมา โดยกลุ่มนิสิตจุฬาฯ ที่อาจารย์พามาดูงานนั้น ได้ตั้งชื่อเรื่องราวของพวกเธอว่า “Try Arm” พร้อมกับวาดรูป “กำปั้นชูขึ้นฟ้า” ไว้ให้เป็นสัญลักษณ์ ทางกลุ่มเองชอบใจจึงนำมาตั้งเป็นชื่อแบรนด์และจ้างคนทำโลโก้ โดยเลือกใช้กราฟฟิคและตัวอักษรที่เต็มไปด้วยอารมณ์แห่งการต่อสู้

ช่างฝีมือระดับนี้มีหรือจะไม่มีนายทุนมาแล…“มีนายทุนใหญ่มาติดต่อขอเป็นหุ้นส่วนตั้งแต่เริ่มประท้วงกันที่กระทรวงแล้ว” สมาชิกคนหนึ่งเล่าให้เราฟัง อย่างไรก็ดี สมาชิกทุกคนเห็นว่า หากยังมีคนออกทุนให้ พวกเธอก็ต้องเข้าสู่ระบบเดิมที่มีการกดขี่อยู่ดี พวกเธอขอเลือกที่จะเป็นนายตัวเองดีกว่า จากชีวิตสาวโรงงานมาเป็นเจ้าของธุรกิจ ทำให้ทุกคนต้องปรับตัวขนานใหญ่ โชคดีที่หลายคนเคยทำงานในสหภาพฯ จึงมีความเข้าใจภาพรวมของการทำงาน สามารถจัดระบบการทำงานโดยไม่มีเจ้านายลูกน้องขึ้นได้ (ที่นี่ทุกคนสามารถเสนอความคิด ช่วยกันแก้ไขปัญหา และยอมรับคำติเตียนของกันและกัน)

“กางเกงในทุกตัวต้องผ่านการตรวจอย่างละเอียด พวกเราทำกันมาขนาดนี้ของดีไม่ดีเราดูออกอยู่แล้ว สมัยก่อนมีหัวหน้าคอยตรวจอย่างเข้มงวด คราวนี้ก็ดูกันเอง แต่ไม่มีใครปล่อยนะ ไม่ดีก็ต้องแก้” นี่คือความภูมิใจของคนที่ทำสินค้าคุณภาพสูงมานาน การปล่อยสินค้าที่ไม่ได้คุณภาพออกไปนั้นหมายถึงการดูถูกฝีมือตัวเอง

ที่สำคัญพวกเธออยากให้คนรากหญ้าได้ใช้ของดีมีคุณภาพ (ระดับขึ้นห้างฯ) บ้าง เพราะมันเป็นเรื่องตลกร้ายที่ว่า สมัยก่อนกางเกงในที่พวกเธอเย็บเองกับมือนั้น พวกเธอกลับไม่มีโอกาสได้ใส่ เพราะบริษัทตั้งราคาขายไว้สูงมาก เช่น 200 บาทขึ้นไป ทั้งที่จริงๆ มีต้นทุนเพียงหลักสิบเท่านั้น นี่เองคือที่มาว่าทำไมกางเกงใน Try Arm จึงมีสนนราคาอยู่ที่เพียง 59, 69, 79 และ 89 บาท ถึงตรงนี้เรารู้สึกว่าสิ่งที่ Try Arm ทำนั้น ไม่ได้เรียกว่า”แฟชั่น” แต่เป็น “แฟร์เทรด” คือสร้างความยุติธรรมกับทั้งผู้ผลิตและผู้ซื้อ ไม่มีการกดขี่แรงงาน และผู้ซื้อเองก็ได้ใช้ของดีในราคาที่เป็นธรรม

Try Arm บอกกับเราว่า พวกเธอขอทำธุรกิจแบบพอเพียง ได้กำไรมาแค่ไหนหรือมีทุนหมุนเวียนเท่าไร ก็ผลิตสินค้าต่อแค่นั้น ไม่ได้กะจะขยายกิจการใหญ่โตด้วยเงินกู้ ถึงตอนนี้เงินตั้งต้นที่ยืมมาจากกองทุนสหภาพแรงงานจำนวน 50,000 บาท (ที่ผันมาเป็นจักรและวัสดุ) ก็ได้ใช้คืนกองทุนฯ ไปเรียบร้อยแล้ว

ทุกวันนี้ Try Arm มีออร์เดอร์เข้ามาสม่ำเสมอ จนมีกำไรพอสำหรับลงทุนเพิ่มและจ่ายค่าแรงให้ทุกคน โดยพวกเธอตกลงกันว่าจะรับค่าจ้างวันละ 250 บาท (ถ้ามีกำไรก็จะมีปันผลปลายปี) เงินจำนวนนี้ถือว่ายังน้อยกว่าสมัยทำงานให้บริษัทเดิม แต่ก็มากกว่าแรงงานขั้นต่ำ ซึ่งสำหรับบางคนแล้วแม้จะไม่ครอบคลุมค่าใช้จ่ายที่แบกรับอยู่ แต่อย่างน้อยพวกเธอก็มีรายได้เลี้ยงชีพ มีงานที่ภาคภูมิใจ และที่สำคัญที่สุด คือได้ทำงานอย่างมีความสุข ไม่ถูกกดขี่จากใคร

อีกเรื่องที่สำคัญพอๆ กับการมีเงินเลี้ยงปากท้องก็คือ เรื่องของการพัฒนาคน ดูเหมือนว่างานที่ Try Arm นี้สามารถพัฒนาศักยภาพของคนๆ หนึ่งขึ้นมารอบด้าน เพราะที่นี่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้เสนอความคิด ทดลองทำงานหมุนเวียนกัน ได้ใช้อุปกรณ์ที่ไม่เคยได้แตะ จนบางคนถึงกับพูดว่า “ทำงานไทรอัมพ์มา 10 ปีไม่เคยได้จับจักรตัวนี้ ขอใช้หน่อยเถอะ”

ขยายสู่เครือข่ายเพื่อนสหภาพฯ
การที่ Try Arm โด่งดังขึ้นมาได้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะมีแกนนำเป็นนักเคลื่อนไหว ที่ผ่านมาจิตราได้เป็นตัวแทนของ Try Arm ไปเคลื่อนไหวเรียกร้องต่อบริษัทไทรอัมพ์อินเตอร์เนชั่นแนลในหลายประเทศในยุโรป ซึ่งเธอได้รับการสนับสนุนจาก CCC หรือ Clean Cloth Campaign (เสื้อผ้าสะอาดปราศจากหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาจากการกดขี่แรงงาน) ประกอบกับพลังมวลชนที่สนับสนุนเธอผ่านเฟซบุ๊ค กลายเป็นเรื่องราวไม่ธรรมดาที่ถูกบอกเล่าปากต่อปาก และเป็นกรณีศึกษาที่น่าสนใจของกางเกงในที่ไม่ใช่แค่แฟชั่น …แต่คือการต่อสู้

ลิงค์ที่เกี่ยวข้อง
http://tryarm.blogspot.com/
http://www.cleanclothes.org/news/triumph-workers-sew-protest-panties
http://www.sarakadee.com/web/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=1022

100 ปีวันสตรีสากลกับก้าวต่อไปของ "Try Arm"

2011-03-09T21:59:00.000-08:00

8 มีนาคมของทุกปี เป็นวันสตรีสากล ซึ่งปีนี้ ครบรอบ 100 ปีวันสตรีสากล กับกลุ่มแรงงานสตรีที่เรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง กลุ่มไทรอาร์ม

การต่อสู้ของผู้หญิงตลอด 100 ปี เพื่อให้สังคมปรับเปลี่ยนทัศนคติเกี่ยวกับผู้หญิง แต่สำหรับสังคมไทยยังอีกหลายด้านที่มีข้อจำกัด เนื่องในวันครบรอบ 100 ปี วันสตรีสากล 8 มีนาคม องค์กรเครือข่ายแรงงาน 37 องค์กร จึงเดินขบวนรณรงค์ให้สังคมไทยสร้างประชาธิปไตยและเคารพในสิทธิและเสรีภาพของประชาชนที่เท่าเทียมกัน พร้อมเรียกร้องให้ภาครัฐดูแลเรื่องสวัสดิการให้มากกว่านี้

กลุ่มคนงานไทรอาร์ม เป็น 1 ใน 37 องค์กรที่ร่วมรณรงค์ เนื่องจากพวกเธอ 21 คนเป็นอดีตคนงานผลิตชุดชั้นในไทรอัมพ์ ที่ถูกบริษัทเลิกจ้างตั้งแต่วันที่ 26 สิงหาคม 2552 และใช้เวลาประท้วงนาน 8 เดือน จนอดีตพนักงานบางส่วนกลับไปขายแรงงานในต่างจังหวัด แต่สำหรับพวกเธอทั้ง 21 คน ที่แต่ละคนมีประสบการณ์เกือบ 20 ปี จึงรวบรวมเงินก้อนสุดท้ายผลิตชุดชั้นในภายใต้แบรนด์ไทรอาร์มขึ้น

พวกเธอยังบอกอีกว่าพลังจาก 42 แขน ของทั้ง 21 คนนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผู้หญิงกลุ่มหนึ่งสามารถดูแลตัวเองและครอบครัวได้ แม้จะไม่ได้รับการช่วยเหลือจากภาครัฐ แต่ก็มีประชาชนจำนวนมากค่อยช่วยเหลือทั้งสหภาพแรงงานและเครือข่ายเอ็นจีโอ

ผ่านมา 1 ปีกับไทรอาร์ม วันนี้พวกเธอมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น มีรายได้วันละ 300 บาทหรือมากกว่าแรงงานขั้นต่อ ยอดจำหน่ายต่อเดือนประมาณ 2 แสนบาท ปีนี้พวกเธอจึงเตรียมเพิ่มสวัสดิการอื่นๆให้กับเพื่อนแรงงานหญิงไทรอาร์มทุกคน พร้อมหวังว่าสังคมไทยจะเปิดกว้างยอมรับความสามารถ และการเป็นผู้นำของผู้หญิงให้มากขึ้น

นางสาวจิตรา คชเดช ผู้ประสานงานกลุ่มคนงานไทรอาร์ม และอดีตประธานสหภาพไทรอัมพ์ ยังเป็นประชาชนที่เคลื่อนไหวทางการเมือง ด้วยการชูป้ายแสดงความคิดเห็นในเวทีต่าง ๆ ที่มีนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีไปร่วมงาน เธอบอกว่าเป็นการแสดงความคิดเห็นส่วนตัว เพราะรู้สึกโกรธที่ภาครัฐไม่เคยสนใจกลุ่มคนใช้แรงงาน ทั้ง ๆ ที่มีการพูดต่อสาธารณชนไปแล้วหลายครั้ง ซึ่งวธีนี้ เป็นหนึ่งในการแสดงพลังของผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น

Produced by VoiceTV : source http://news.voicetv.co.th/thailand/5642.html
by Subongkoch

8 มีนาคม 2554 เวลา 20:20 น.

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า : )

2010-08-31T02:13:00.001-07:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

For English.

Size comparisons / ตารางเทียบ Size

2010-08-31T01:26:00.000-07:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

2010-08-30T01:40:00.000-07:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

Combining extensive manufacturing experience with an unwavering social conscience, Triumph’s former union employees have now begun to produce TRY ARM undergarments and swimwear according to principles of sweat-free labor and workers’ self-management. We hope that you enjoy these high quality products in which each TRY ARM cooperative member has an equal, vital stake.

สวมสบายกาย ใส่สบายใจ ราคาสบายกระเป๋า กับเรา Try Arm

Try Arm ถูกสร้างสรรค์ขึ้นในระหว่างที่พวกเราอดีตคนงานที่ทำงานให้กับ ไทรอัมพ์ฯ มากว่า 20 ปี และสมาชิกสหภาพแรงงานไทรอัมพ์ฯ ชุมนุมประท้วงอันอย่างยาวนาน 8 เดือนเมื่อปี 52 จากการถูกเลิกจ้างไม่เป็นธรรม 1,959 คน และพวกเราเข้าใจว่ามีเจตนาทำลายสหภาพแรงงานของเราด้วย

ดังนั้นทาง หนึ่งสินค้า Try Arm จึงเปรียบเสมือน ใบแถลงการณ์บอกเราเรื่องราวที่พวกเราถูกกระทำ และด้วยราคาที่ถูกกว่าแต่คุณภาพเท่าแบรนเดิมที่เราเคยทำมาทำให้เห็นถึงการกด ขี่ขูดรีดแรงงานและความไม่เป็นธรรมแก่ผู้บริโภค อีกทางหนึ่ง Try Arm ยังเป็นสื่อกลางในการสนับสนุนการต่อสู้ของพวกเรา

ปัจจุบันแม้เราจะ ยุติการชุมนุมอันอย่างยาวาน 8 เดือนไปแล้ว แต่การต่อสู้ของพวกเราก็ยังไม่ได้หยุด เนื่องจากปัญหาขอเรายังไม่ได้รับการแก้ไข ดังนั้นเรายังดำเนินการผลิต Try Arm เพื่อสรรค์สร้างความเป็นธรรมกับพวกเราและขยายความเป็นธรรมต่อสังคมต่อไป ด้วยการดำเนินการผลิตแบบสหกรณ์และยึดหลักประชาธิปไตยในองค์กร ทำให้คนงานทุกคนเป็นเจ้าของ เป็นสินค้าที่ปลอดคราบเลือดและน้ำตา (Sweat - Free Products) นอกจากนี้สิ่งที่สำคัญคือ Try Arm ได้คำนึงถึงผู้บริโภค ทั้งการมีส่วนร่วมในการกำหนดอนาคตของ Try Arm รวมถึงราคาและคุณภาพสินค้าที่เป็นธรรมระหว่างกัน เพื่อทำให้การค้าที่เป็นธรรมเป็นแฟชั่นในสังคมไทย (Fair Trade Fashion)

ขอขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งกับการต่อสู้ของพวกเรา

ไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่มันคือการต่อสู้
Try Arm

Examples of our products. and Click to see more.

ตัวอย่างสินค้าของเรา และคลิ๊กที่นี่ เพื่อดูมากกว่านี้

Style : 1959-1 Bigini ขาเว้าสูง สีเขียวอ่อน Green

2010-08-30T01:34:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-1 Bigini ขาเว้าสูง สีเขียวอ่อน Green

Style : 1959-1
แบบ : Bigini
สี : เขียวอ่อน
ผ้า : เนื้อผ้าฝ้ายผสมสแปนเด็กซ์ (Cotton-Spandex) ดึงยืดได้ ดี ต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่มสบาย
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 79 ฿

Style : 1959-1
Bigini : Sits low on waist ,full seat coverage, adelicate,low-cut,everyday style
Color : Green
Material : Cotton-Spandex
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 79 baht

------------------------------------------------------

***เทียบ Size ขนาดเท่าของ Triumph

รอบเอว ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า (Size comparisons)

Size : S = 56 cm Size : M = 60 cm Size : L = 64 cm

Size : XL= 68 cm Size : XXL = 72 cm

รอบสะโพก ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า

Size : S = 88 cm(35-36 inch) Size : M = 93 cm (36-37 inch)

Size : L = 99 cm (38-39 inch) Size : XL= 102 cm (39-40 inch)

Size : XXL = 106 cm (42-43 inch)

Style : 1959-4 Bigini ข้างเล็ก สีส้มโอรส Orange

2010-08-30T01:15:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-4 Bigini ข้างเล็ก ส้มโอรส Orange

Style : 1959-4
แบบ : Bigini
สี : ส้มโอรส
ผ้า : เนื้อผ้าฝ้ายผสมสแปนเด็กซ์ (Cotton-Spandex) ดึงยืดได้ ดี ต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่มสบาย
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 79 ฿

Style : 1959-4
Bigini : Sits low on waist ,full seat coverage, adelicate,low-cut,everyday style
Color : Orange
Material : Cotton-Spandex
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 79 baht

------------------------------------------------------

***เทียบ Size ขนาดเท่าของ Triumph

รอบเอว ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า (Size comparisons)

Size : S = 56 cm Size : M = 60 cm Size : L = 64 cm

Size : XL= 68 cm Size : XXL = 72 cm

รอบสะโพก ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า

Size : S = 88 cm(35-36 inch) Size : M = 93 cm (36-37 inch)

Size : L = 99 cm (38-39 inch) Size : XL= 102 cm (39-40 inch)

Size : XXL = 106 cm (42-43 inch)

Style : 1959-4 Bigini ข้างเล็ก สีขาว ยางใหญ่ White-A1

2010-08-30T00:44:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-4 Bigini ข้างเล็ก ขาว ยางใหญ่

Style : 1959-4
แบบ : Bigini
สี : ขาว ยางใหญ่
ผ้า : เนื้อผ้าฝ้าย ต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่มสบาย
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 89 ฿

Style : 1959-4
Bigini : Sits low on waist ,full seat coverage, adelicate,low-cut,everyday style
Color : White
Material : Cotton
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 89 baht

------------------------------------------------------

***เทียบ Size ขนาดเท่าของ Triumph

รอบเอว ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า (Size comparisons)

Size : S = 56 cm Size : M = 60 cm Size : L = 64 cm

Size : XL= 68 cm Size : XXL = 72 cm

รอบสะโพก ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า

Size : S = 88 cm(35-36 inch) Size : M = 93 cm (36-37 inch)

Size : L = 99 cm (38-39 inch) Size : XL= 102 cm (39-40 inch)

Size : XXL = 106 cm (42-43 inch)

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

2010-08-03T04:10:00.000-07:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

Examples of our products. and Click to see more.

ตัวอย่างสินค้าของเรา และคลิ๊กที่นี่ เพื่อดูมากกว่านี้

Style : 1959-M1 Bikini เอวต่ำ สีเทา Gray

2010-08-03T04:07:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-M1 Bikini เอวต่ำ สีเทา Gray

Style : 1959-M1
แบบ : Bikini เอวต่ำ
สี : เทา
ผ้า : เนื้อผ้าฝ้าย ต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่มสบาย
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 69 ฿

Style : 1959-M1
Bigini
Color : Gray
Material : Cotton
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 69 baht

------------------------------------------------------

เทียบรอบเอวแต่ละ size ครับ
S = 26-27 นิ้ว
M = 28-29 นิ้ว
L = 30-31 นิ้ว
XL = 32-33 นิ้ว
XXL = 34-35 นิ้ว

สามารถยืดได้ 2-3 นิ้ว ครับ ^_^

Style : 1959-M1 Bikini เอวต่ำ สีขาว White

2010-08-03T03:55:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-M1 Bikini เอวต่ำ สีขาว White

Style : 1959-M1
แบบ : Bikini เอวต่ำ
สี : ขาว
ผ้า : เนื้อผ้าฝ้าย ต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่มสบาย
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 69 ฿

Style : 1959-M1
Bigini
Color : White
Material : Cotton
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 69 baht

------------------------------------------------------

Try Arm pants Catalog Today for Man

2010-08-03T03:43:00.000-07:00

Click ดู วิธีสั่งซื้อ

Ordering process

Try Arm pants Catalog Today for Man

กางเกงชั้นในบุรุษ

เทียบรอบเอวแต่ละ size
สามารถยืดได้ 2-3 นิ้ว ครับ ^_^

Style : 1959-M1 Bikini เอวต่ำ

	ขาว White	69บาท 69 Baht	เหลือ/Available Size S ดูภาพตัวอย่างและรายละเอียด Picture & Detail : Click
	เทา Gray	69 บาท 69 Baht	เหลือ/Available SizeS ดูภาพตัวอย่างและรายละเอียด Picture & Detail : Click
	สีดำ Black	89 บาท 89 Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric :Cotton-spandex เนื้อผ้า : ฝ้าย-spandex

Style : 1959-M2 Bikini

	เทา Gray	69บาท 69 Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Material : Cotton-Spandex
	ขาว White	69 บาท 69 Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Material : Cotton-Spandex
	ขาวเทา White-Gray	69 บาท 69 Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Cotton-Spandex

Style : 1959-M3 Boxer

	เทาดำ ฺBlack-Gray	100บาท 100Baht	หมด/Out of Stock Fabric : Cotton-Spandex
	White-Black-Gray ลาย ขาว-ดำ-เทา	100บาท 100Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Poly Spandex
	White-Black-Gray-Red ลาย ขาว-ดำ-เทา-แดง	100บาท 100Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Poly Spandex
	White-Black-Gray-Brow ลาย ขาว-ดำ-เทา-น้ำตาล	100บาท 100Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Poly Spandex
	White สีขาว	100บาท 100Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Cotton
	Black สีดำ	100บาท 100Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Cotton-Spandex
	สีฟ้า(Blue)	100 บาท 100 Baht	Products with all sizes. มีครบทุก Size Fabric : Cotton-Spandex

ขั้นตอนในการสั่งซื้อสินค้า Online1. โปรดระบุ
A. สไตร์(Style)สินค้า
B. สีหรือลาย
C. ขนาด(Size)
D. และจำนวนสินค้า
E. พร้อมทั้งที่อยู่
โดยท่านสามารถสอบถามเพื่อตรวจสอบจำนวนสินค้าที่มีก่อนการโอนเงิน ได้ทาง tryarm.underwear@gmail.com
2. ชำระสินค้าและค่าจัดส่ง(เฉพาะกรณีภายในประเทศราคาเดียว 50 บาท กรณีจัดส่งไปต่างประเทศขึ้นอยู่กับน้ำหนักสินค้าและที่ผู้รับซึ่งจะจ้างให้ ทราบหลังรับ Order ตามข้อ 1.) ด้วยวิธีโอนเงินมาที่ ธ. กรุงไทย สำนักงาน สาขาย่อยคาร์ฟูร์ สำโรง (รหัสสาขา : 855) หมายเลขบัญชี 855-0-07236-2 ชื่อบัญชี : นางวิภา มัจฉาชาติ
3. สแกนหรือถ่ายใบเสร็จแสดงการโอนเงิน พร้อมระบุคำสั่งซื้อ(order) ตามข้อ 1 และที่อยู่ที่จะให้จัดส่งสินค้า ส่งมาทาง E mail : tryarm.underwear@gmail.com

ตัวอย่างใบเสร็จแสดงการโอน

ขั้นตอนการจัดส่งสินค้า

เมื่อเราได้รับคำสั่งซื้อ พร้อมหลักฐานการโอนเงินจากท่านผ่านทาง E mail : tryarm.underwear@gmail.com แล้ว ทางเราจะจัดส่งสินค้าให้ท่านผ่านทางไปรษณีย์ Express Mail Service (EMS) อย่างช้าสุดภายใน 4 วัน (กรณีภายในประเทศ)

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ tryarm.underwear@gmail.com
ขอบคุณจ้า “ ^_^”
กลุ่ม Try Arm

Ordering process
1. Refer the product code, size, and the amount of items you want, plus your delivery address and send to our email address tryarm.underwear@gmail.com You can also check the availibility of the products before transferring the money by sending inquiry to the same email above.

2. Make payment of the products and delivery cost. (Domestic price 50 baht, international delivery cost depends on the weight and the address, we will inform again after receiving order) By transferring money to
          - Krung Thai Bank Public Company Limited (KTB) (Swift Code: KRTHTHBK)
          - account at Carrefour Samrong branch (Branch code: 855)
          - Account number 855-0-07236-2
          - Account name: Vipa Matchachat
3. Send a copy of transferring reciept, with order of the product according to (1) and delivery address to our email tryarm.underwear@gmail.com

Delivery process
When we receive the order and evidence of money transferring through our email, we will send you the products via Express Mail Service (EMS) within 4 days at the latest (for domestic delivery)

For more inquiry: tryarm.underwear@gmail.com

Thank you,
Try Arm

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

2010-07-31T00:16:00.001-07:00

Welcome ยินดีต้อนรับจ้า "^_^"

Examples of our products. and Click to see more.

ตัวอย่างสินค้าของเรา และคลิ๊กที่นี่ เพื่อดูมากกว่านี้

Style : 1959-10 เต็มตัว เอวสูงมาก สีดำ Black

2010-07-30T22:15:00.000-07:00

Back to Main Shop Page

กลับไปหน้าสินค้าหลัก

Ordering process

ขั้นตอน ในการสั่งซื้อสินค้า

1959-10 เต็มตัว เอวสูงมาก สีดำ Black

Style : 1959-10
แบบ : เต็มตัว เอวสูงมาก
สี : ดำ
ผ้า : สแปนเด็กซ์(Spandex) เป็นใยยางสังเคราะห์ ดึงยืดได้ 6-7 เท่าต้านทานแรงดึงได้สูง ใส่กระชับ เนื้อผ้านุ่ม
Size : S,M,L,XL และ XXL
ราคา : 79 ฿

Style : 1959-10
High-Cut : Sits high on hip , full seat and tummy coverage, a classic, high-cut, everyday style
Color : Black
Material : Spandex (lycra)
Size : S,M,L,XL และ XXL
Price : 79 baht

------------------------------------------------------

***เทียบ Size ขนาดเท่าของ Triumph

รอบเอว ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า (Size comparisons)

Size : S = 56 cm Size : M = 60 cm Size : L = 64 cm

Size : XL= 68 cm Size : XXL = 72 cm

รอบสะโพก ไม่รวมความยืดหยุ่นผ้า

Size : S = 88 cm(35-36 inch) Size : M = 93 cm (36-37 inch)

Size : L = 99 cm (38-39 inch) Size : XL= 102 cm (39-40 inch)

Size : XXL = 106 cm (42-43 inch)

สามารถยืดได้ 2-3 นิ้ว